To TopSearchShare
Left arrow Tilbage
Empty heart Favorit
Exclamation mark Anmeld
Tilfældigt brand Tilfældigt

Hvorfor støtte?

Per december 2024 holdt Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى) en Oxford Union-tale, som blev publiceret på YouTube (kilde), men efterfølgende taget ned og erstattet af en censureret version, hvor israelske krigsforbrydelser er bortredigeret. Susan Abulhawa blev ikke underrettet om denne censurering. Per oktober 2026 vandt Susan Abulhawa en retssag mod Oxford Union om retten til at få sin fulde, uredigerede tale offentliggjort (kilde).

Censurerede afsnit fra talen
Et slettet afsnit beskrev, hvordan den israelske besættelseshær (IDF) i 1980’erne og 1990’erne efterlod eksplosive legetøjsgenstande i det sydlige Libanon, som detonerede, når børn samlede dem op.

Et andet afsnit opfordrede tilhørerne til at forestille sig, at palæstinensere udsatte jødiske fanger for den seksuelle tortur, som palæstinensere udsættes for i israelske fængsler. Det beskrev overgreb med glohede metalstænger, takkede og elektrificerede stave samt ildslukkere og henviste til torturen af og dødsfaldet under israelsk tilbageholdelse af dr. Adnan al-Barash, en anerkendt ortopædkirurg fra Gaza, der blev dræbt i april 2024.

En tredje redigering fjernede hendes fordømmelse af zionistisk selvberettigelse og privilegier, herunder forestillingen om at være guddommeligt begunstiget, velsignet eller udvalgt.

To yderligere udeladelser fjernede beskyldninger om, at zionister ikke kunne leve uden at dominere andre, og at de havde overskredet alle grænser, næret de mest modbydelige menneskelige drifter og afsløret deres sande natur under folkedrabet i Gaza.

»I rev vores hjerter ud,« begyndte et af disse afsnit.

Ucensureret Oxford Union-tale (28. november 2024)
Inden jeg begynder, vil jeg gerne gøre opmærksom på, at jeg ikke tager imod spørgsmål eller kommentarer undervejs, så jeg beder jer venligst om ikke at afbryde mig.

Da Chaim Weizmann, en russisk jøde, i 1921 talte til World Zionist Congress om, hvad man skulle stille op med landets oprindelige befolkning, sammenlignede han palæstinenserne med „Judæas klipper“: forhindringer, der skulle ryddes af vejen på en vanskelig vej.

David Grün, en polsk jøde, der ændrede sit navn til David Ben-Gurion for at få det til at lyde mere hjemmehørende i regionen, sagde: „Vi må fordrive araberne og tage deres plads.“ Der findes tusindvis af lignende udtalelser fra de tidlige zionister, som planlagde og gennemførte den voldelige kolonisering af Palæstina og tilintetgørelsen af landets oprindelige befolkning.

Men de lykkedes kun delvist. De dræbte eller etnisk fordrev 80 procent af palæstinenserne, hvilket betød, at 20 procent af os blev tilbage. Vi udgjorde fortsat en hindring for deres koloniale fantasier, og i de følgende årtier blev vores tilstedeværelse en besættelse for dem - især efter at de i 1967 erobrede det, der var tilbage af Palæstina.

Zionisterne beklagede vores tilstedeværelse og diskuterede offentligt i alle kredse, hvad de skulle stille op med os, med den palæstinensiske fødselsrate og med vores spædbørn, som de betegnede som en demografisk trussel.

Benny Morris, som oprindeligt skulle have været til stede her, gav engang offentligt udtryk for, at han beklagede, at David Ben-Gurion ikke havde gjort arbejdet færdigt og skaffet sig af med os alle. Det ville have fjernet det, de omtaler som „det arabiske problem“.

Benjamin Netanyahu, en polsk jøde, hvis oprindelige navn er Benjamin Mileikowsky, beklagede, at man under protesterne på Den Himmelske Freds Plads i Beijing i 1989 havde mistet en mulighed for at fordrive store dele af den palæstinensiske befolkning, „mens verdens opmærksomhed var rettet mod Kina“.

Blandt de løsninger, der blev foreslået for at komme vores blotte eksistens til livs, var en politik om at „brække deres knogler“ i 1980'erne og 1990'erne. Den blev beordret af Yitzhak Rabin, en ukrainsk jøde, der af samme årsager havde ændret sit navn til Yitzhak Rabin. Denne frygtelige politik lemlæstede generationer af palæstinensere, men den fik os ikke til at forlade vores land.

I frustration over palæstinensernes modstandskraft opstod der en ny diskurs, især efter at man havde opdaget et enormt naturgasfelt ud for det nordlige Gazas kyst, som vurderes at være billioner af dollars værd. Denne nye diskurs afspejles i oberst Ephraim Eitans ord fra 2004: „Vi er nødt til at dræbe dem alle.“

Aaron Sofer, en israelsk såkaldt intellektuel og politisk rådgiver, insisterede i 2018 på følgende: „Vi er nødt til at dræbe og dræbe og dræbe hele dagen, hver eneste dag.“

Da jeg besøgte Gaza i år, så jeg en lille dreng på højst ni år, hvis hænder og en del af ansigtet var blevet sprængt væk af en fælde i form af en dåse mad, som soldater havde efterladt til Gazas sultende børn. Senere fandt jeg ud af, at de også havde efterladt forgiftet mad til befolkningen i Shuja'iyya.

I 1980'erne og 1990'erne havde israelske soldater desuden efterladt fælder i form af legetøj i det sydlige Libanon. Legetøjet eksploderede, når begejstrede børn samlede det op. Den skade, de forvolder, er djævelsk. Og alligevel forventer de, at I skal tro på, at det er dem, der er ofrene.

Ved at henvise til Europas Holocaust og råbe antisemitisme forventer de, at I tilsidesætter jeres grundlæggende sunde fornuft og accepterer, at den daglige beskydning af børn med såkaldte dræbende skud og bombningen af hele kvarterer, hvor familier begraves levende og hele slægtslinjer udslettes, er selvforsvar.

De ønsker, at I skal tro, at en mand, som ikke havde spist noget i over 72 timer, og som fortsatte kampen, selv da han kun havde én fungerende arm tilbage, var drevet af en medfødt vildskab og et irrationelt had til eller en irrationel jalousi over for jøder - snarere end af et ukueligt ønske om at se sit folk frit i sit eget hjemland.

Det står klart for mig, at vi ikke er her for at diskutere, om Israel er en apartheidstat eller en stat, der begår folkedrab. Denne debat handler i sidste ende om værdien af palæstinensiske liv. Den handler om værdien af vores skoler, forskningscentre, bøger og kunst. Den handler om værdien af de hjem, som vi har brugt hele vores liv på at bygge, og som rummer generationers minder.

Den handler om værdien af vores menneskelighed og vores handlefrihed, af vores kroppe og vores ambitioner.

For hvis rollerne var byttet om - hvis palæstinensere gennem de seneste otte årtier havde stjålet jødiske hjem, fordrevet, undertrykt, fængslet, forgiftet, tortureret, dræbt, voldtaget og mishandlet jøder; hvis palæstinensere på ét år havde dræbt anslået 300.000 jøder, målrettet bomber mod deres journalister, tænkere, sundhedsarbejdere, sportsudøvere og kunstnere, bombet samtlige israelske hospitaler, universiteter, biblioteker, museer, kulturcentre og synagoger og samtidig oprettet en udsigtsplatform, hvor borgere kunne overvære massakren, som var den en turistattraktion;

- hvis palæstinensere havde drevet hundredtusinder af jøder sammen i skrøbelige telte, bombet dem i såkaldte sikkerhedszoner, brændt dem levende og afskåret dem fra mad, vand og medicin; hvis palæstinensere havde tvunget deres børn til at vandre barfodede rundt med tomme gryder, til at samle deres forældres kød i plastikposer og begrave deres søskende, fætre, kusiner og venner; hvis de havde tvunget børnene til om natten at snige sig ud af teltene for at sove på deres forældres grave og til at bede om døden, blot for at blive genforenet med deres familier og slippe for at være alene i denne forfærdelige verden;

- hvis vi havde terroriseret dem så voldsomt, at deres børn havde mistet håret, hukommelsen og forstanden, og havde fået selv fire- og femårige børn til at dø af hjertestop; hvis vi nådesløst havde tvunget spædbørn på neonatalafdelinger til at dø alene i deres hospitalssenge, grædende, indtil de ikke længere kunne græde, mens de døde og gik i forrådnelse på samme sted;

- hvis palæstinensere havde brugt en lastbil med hvedemel som lokkemad for sultende jøder og derefter åbnet ild mod dem, mens de samledes for at hente dagens brød; hvis palæstinensere endelig havde tilladt en fødevareleverance at nå frem til et husly med sultende jøder for derefter at sætte ild til hele huslyet og en lastbil, før nogen nåede at smage på maden;

- hvis en palæstinensisk snigskytte havde pralet af at have skudt 42 jøder i knæene på én dag, sådan som en israelsk soldat gjorde i 2019; hvis en palæstinenser havde indrømmet over for CNN, at han havde kørt hundredvis af jøder over med sin kampvogn, så deres sammenpressede kød sad tilbage i kampvognens larvefødder;

- hvis palæstinensere systematisk havde voldtaget jødiske læger, patienter og andre fanger med glohede metalstænger, takkede og elektrificerede stave samt ildslukkere - og i nogle tilfælde voldtaget dem til døde, sådan som det skete for blandt andre dr. Adnan Bour; hvis jødiske kvinder var blevet tvunget til at føde under uhygiejniske forhold, gennemgå kejsersnit eller få amputeret ben uden bedøvelse; hvis vi havde ødelagt deres børn og derefter pyntet vores kampvogne med deres legetøj; hvis vi havde dræbt eller fordrevet deres kvinder og derefter poseret i deres undertøj;

hvis verden i realtid havde set den systematiske tilintetgørelse af jøder via livestream, ville ingen diskutere, om det udgjorde terrorisme eller folkedrab.

Og alligevel er to palæstinensere - Muhammad Alur og jeg selv - mødt op her for netop at gøre det. Vi har måttet udholde den ydmygelse at diskutere med mennesker, der mener, at vores eneste muligheder i livet bør være at forlade vores hjemland, underkaste os deres overherredømme eller dø stille og høfligt.

Men I tager fejl, hvis I tror, at jeg er kommet for at overbevise jer om noget som helst. Denne resolution fra forsamlingen, der er velment og værdsat, har kun ringe betydning midt i det holocaust, vi oplever i vores tid.

Jeg er kommet i Malcolm X' og James Baldwins ånd. Begge stod her og i Cambridge, før jeg blev født, over for velklædte, veltalende monstre, der nærede de samme supremacistiske ideologier som zionismen: forestillinger om at have særlige rettigheder og privilegier og om at være guddommeligt begunstiget, velsignet eller udvalgt.

Jeg er her for historiens skyld, for at tale til generationer, der endnu ikke er født, og for at bidrage til beretningen om denne ekstraordinære tid, hvor tæppebombning af forsvarsløse oprindelige befolkningsgrupper bliver legitimeret.

Jeg er også kommet for at tale direkte til zionisterne her og alle andre steder.

Vi tog imod jer i vores hjem, da jeres egne lande forsøgte at myrde jer, og alle andre vendte jer ryggen. Vi gav jer mad og tøj. Vi gav jer husly og delte vores lands rigdomme med jer.

Og da tiden var inde, smed I os ud af vores hjem og vores hjemland. Derefter dræbte I os, røvede os og brændte og plyndrede alt, hvad vi havde.

I rev vores hjerter ud, for det står klart, at I ikke ved, hvordan man lever i verden uden at dominere andre. I har overskredet alle grænser. I har overskredet alle grænser og næret nogle af menneskets mest afskyelige tilbøjeligheder.

Men verden er endelig begyndt at få øjnene op for den terror, vi så længe har været udsat for fra jeres side. Den er begyndt at se, hvem I er, og hvem I altid har været. Verden ser med forbløffelse på den sadisme, fryd, glæde og nydelse, hvormed I udfører, betragter og jubler over de daglige handlinger, der ødelægger vores kroppe, vores sind, vores fremtid og vores fortid.

Men uanset hvad der sker herfra, og uanset hvilke eventyr I fortæller jer selv og resten af verden, vil I aldrig for alvor høre til i det land. I vil aldrig forstå oliventræernes hellighed - de træer, som I i årtier har fældet og brændt.

I vil aldrig forstå oliventræernes hellighed, når I fælder og brænder dem gennem årtier, blot for at trodse os og knuse vores hjerter en lille smule mere. Ingen, der selv hører hjemme i det land, ville gøre noget sådant mod oliventræerne.

Ingen, der hører til i regionen, ville bombe eller ødelægge en så ældgammel kulturarv som Baalbek eller Bir eller ødelægge gamle kirkegårde, sådan som I ødelægger vores - eksempelvis den anglikanske kirkegård i Jerusalem eller gravstedet for de gamle muslimske lærde og krigere i Malah.

De, der stammer fra landet, vanhelliger ikke de døde. Derfor har min familie gennem århundreder passet den jødiske kirkegård på Oliebjerget. Det har været et arbejde båret af tro og omsorg for noget, som vi ved er en del af vores fælles arv og historie.

Jeres forfædre vil altid ligge begravet i jeres egentlige hjemlande: i Polen, Ukraine, Yemen og andre steder rundt om i verden.

Landets sagn og folkelige fortællinger vil altid være fremmede for jer.

I vil aldrig kunne aflæse det kulturelle sprog, der ligger i de dragter, vi bærer, og som gennem århundreder er vokset frem af dette land og har taget form gennem os. Hvert motiv, hvert design og hvert mønster fortæller om hemmelighederne i den lokale folklore, flora, fuglefauna, floder og det øvrige dyreliv.

Det, som jeres ejendomsmæglere i deres dyre boligannoncer kalder „charmerende gamle arabiske huse“, vil altid rumme historierne og minderne om vores forfædre, som byggede dem.

Landets gamle malerier og fotografier vil aldrig komme til at rumme jer. I vil aldrig vide, hvordan det føles at blive elsket og støttet af mennesker, der intet har at vinde ved jer, men tværtimod har alt at miste.

I vil aldrig opleve følelsen af at se mennesker over hele verden strømme ud på gaderne og ind på stadionerne for at synge og råbe for jeres frihed. Og det skyldes ikke, at I er jøder, sådan som I ønsker, at alle skal tro. Det skyldes, at I er voldelige kolonisatorer, som mener, at jeres jødiske identitet giver jer ret til det hjem, min bedstefar og hans brødre byggede med deres egne hænder på jord, der havde tilhørt vores familie i århundreder.

Det skyldes, at zionismen er en belastning for jødedommen. Den er et brud med menneskeheden.

I kan ændre jeres navne, så de lyder mere hjemmehørende i regionen. I kan lade, som om falafel, hummus og za'atar er jeres ældgamle køkkentraditioner. Men inderst inde vil I altid mærke smerten ved dette omfattende bedrag.

Det er derfor, at selv tegninger af vores børn, der hænger på væggen i FN eller på en hospitalsafdeling, får jeres ledere og jurister til at reagere med hysteriske sammenbrud.

I vil ikke kunne udslette os, uanset hvor mange af os I dræber - igen og igen, hele dagen, hver eneste dag.

Vi er ikke de klipper, som Chaim Weizmann mente, at I kunne rydde af vejen. Vi er selve jorden. Vi er dens floder, dens træer og dens fortællinger.

Alt dette er blevet næret af vores kroppe og vores liv gennem årtusinder med ubrudt, kontinuerlig bosættelse på dette stykke jord mellem Jordanfloden og Middelhavet. Vores forfædre var kanaanæere, hebræere, filistre og fønikere. Siden kom erobrere og pilgrimme, som rejste igen, og mennesker, der giftede sig med hinanden, voldtog, elskede, slog sig ned, gjorde andre til slaver, konverterede mellem religioner eller bad på dette land. Alle efterlod de dele af sig selv i vores kroppe og vores kulturarv.

Landets sagnomspundne og konfliktfyldte historie findes helt bogstaveligt i vores DNA.

I kan ikke dræbe eller propagandere den væk. Uanset hvilken teknologi til at påføre døden I anvender, og hvilke ressourcer Hollywood eller de store mediekoncerner mobiliserer, vil jeres straffrihed og arrogance en dag få en ende.

Palæstina vil blive frit. Landet vil genvinde sin storhed som et multireligiøst, multietnisk og pluralistisk samfund.

Vi vil genoprette og udbygge jernbanerne, der forbinder Kairo med Gaza, Jerusalem, Haifa, Tripoli, Beirut, Damaskus, Amman, Kuwait, Salah og videre derfra.

Vi vil sætte en stopper for denne zionistisk-amerikanske krigsmaskine, der bygger på dominans, ekspansion, udvinding af ressourcer, forurening og plyndring.

Og I vil enten forlade landet, eller også vil I endelig lære at leve sammen med andre på lige vilkår.

Hvorfor støtte?

Per december 2024 holdt Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى) en Oxford Union-tale, som blev publiceret på YouTube (kilde), men efterfølgende taget ned og erstattet af en censureret version, hvor israelske krigsforbrydelser er bortredigeret. Susan Abulhawa blev ikke underrettet om denne censurering. Per oktober 2026 vandt Susan Abulhawa en retssag mod Oxford Union om retten til at få sin fulde, uredigerede tale offentliggjort (kilde).

Censurerede afsnit fra talen
Et slettet afsnit beskrev, hvordan den israelske besættelseshær (IDF) i 1980’erne og 1990’erne efterlod eksplosive legetøjsgenstande i det sydlige Libanon, som detonerede, når børn samlede dem op.

Et andet afsnit opfordrede tilhørerne til at forestille sig, at palæstinensere udsatte jødiske fanger for den seksuelle tortur, som palæstinensere udsættes for i israelske fængsler. Det beskrev overgreb med glohede metalstænger, takkede og elektrificerede stave samt ildslukkere og henviste til torturen af og dødsfaldet under israelsk tilbageholdelse af dr. Adnan al-Barash, en anerkendt ortopædkirurg fra Gaza, der blev dræbt i april 2024.

En tredje redigering fjernede hendes fordømmelse af zionistisk selvberettigelse og privilegier, herunder forestillingen om at være guddommeligt begunstiget, velsignet eller udvalgt.

To yderligere udeladelser fjernede beskyldninger om, at zionister ikke kunne leve uden at dominere andre, og at de havde overskredet alle grænser, næret de mest modbydelige menneskelige drifter og afsløret deres sande natur under folkedrabet i Gaza.

»I rev vores hjerter ud,« begyndte et af disse afsnit.

Ucensureret Oxford Union-tale (28. november 2024)
Inden jeg begynder, vil jeg gerne gøre opmærksom på, at jeg ikke tager imod spørgsmål eller kommentarer undervejs, så jeg beder jer venligst om ikke at afbryde mig.

Da Chaim Weizmann, en russisk jøde, i 1921 talte til World Zionist Congress om, hvad man skulle stille op med landets oprindelige befolkning, sammenlignede han palæstinenserne med „Judæas klipper“: forhindringer, der skulle ryddes af vejen på en vanskelig vej.

David Grün, en polsk jøde, der ændrede sit navn til David Ben-Gurion for at få det til at lyde mere hjemmehørende i regionen, sagde: „Vi må fordrive araberne og tage deres plads.“ Der findes tusindvis af lignende udtalelser fra de tidlige zionister, som planlagde og gennemførte den voldelige kolonisering af Palæstina og tilintetgørelsen af landets oprindelige befolkning.

Men de lykkedes kun delvist. De dræbte eller etnisk fordrev 80 procent af palæstinenserne, hvilket betød, at 20 procent af os blev tilbage. Vi udgjorde fortsat en hindring for deres koloniale fantasier, og i de følgende årtier blev vores tilstedeværelse en besættelse for dem - især efter at de i 1967 erobrede det, der var tilbage af Palæstina.

Zionisterne beklagede vores tilstedeværelse og diskuterede offentligt i alle kredse, hvad de skulle stille op med os, med den palæstinensiske fødselsrate og med vores spædbørn, som de betegnede som en demografisk trussel.

Benny Morris, som oprindeligt skulle have været til stede her, gav engang offentligt udtryk for, at han beklagede, at David Ben-Gurion ikke havde gjort arbejdet færdigt og skaffet sig af med os alle. Det ville have fjernet det, de omtaler som „det arabiske problem“.

Benjamin Netanyahu, en polsk jøde, hvis oprindelige navn er Benjamin Mileikowsky, beklagede, at man under protesterne på Den Himmelske Freds Plads i Beijing i 1989 havde mistet en mulighed for at fordrive store dele af den palæstinensiske befolkning, „mens verdens opmærksomhed var rettet mod Kina“.

Blandt de løsninger, der blev foreslået for at komme vores blotte eksistens til livs, var en politik om at „brække deres knogler“ i 1980'erne og 1990'erne. Den blev beordret af Yitzhak Rabin, en ukrainsk jøde, der af samme årsager havde ændret sit navn til Yitzhak Rabin. Denne frygtelige politik lemlæstede generationer af palæstinensere, men den fik os ikke til at forlade vores land.

I frustration over palæstinensernes modstandskraft opstod der en ny diskurs, især efter at man havde opdaget et enormt naturgasfelt ud for det nordlige Gazas kyst, som vurderes at være billioner af dollars værd. Denne nye diskurs afspejles i oberst Ephraim Eitans ord fra 2004: „Vi er nødt til at dræbe dem alle.“

Aaron Sofer, en israelsk såkaldt intellektuel og politisk rådgiver, insisterede i 2018 på følgende: „Vi er nødt til at dræbe og dræbe og dræbe hele dagen, hver eneste dag.“

Da jeg besøgte Gaza i år, så jeg en lille dreng på højst ni år, hvis hænder og en del af ansigtet var blevet sprængt væk af en fælde i form af en dåse mad, som soldater havde efterladt til Gazas sultende børn. Senere fandt jeg ud af, at de også havde efterladt forgiftet mad til befolkningen i Shuja'iyya.

I 1980'erne og 1990'erne havde israelske soldater desuden efterladt fælder i form af legetøj i det sydlige Libanon. Legetøjet eksploderede, når begejstrede børn samlede det op. Den skade, de forvolder, er djævelsk. Og alligevel forventer de, at I skal tro på, at det er dem, der er ofrene.

Ved at henvise til Europas Holocaust og råbe antisemitisme forventer de, at I tilsidesætter jeres grundlæggende sunde fornuft og accepterer, at den daglige beskydning af børn med såkaldte dræbende skud og bombningen af hele kvarterer, hvor familier begraves levende og hele slægtslinjer udslettes, er selvforsvar.

De ønsker, at I skal tro, at en mand, som ikke havde spist noget i over 72 timer, og som fortsatte kampen, selv da han kun havde én fungerende arm tilbage, var drevet af en medfødt vildskab og et irrationelt had til eller en irrationel jalousi over for jøder - snarere end af et ukueligt ønske om at se sit folk frit i sit eget hjemland.

Det står klart for mig, at vi ikke er her for at diskutere, om Israel er en apartheidstat eller en stat, der begår folkedrab. Denne debat handler i sidste ende om værdien af palæstinensiske liv. Den handler om værdien af vores skoler, forskningscentre, bøger og kunst. Den handler om værdien af de hjem, som vi har brugt hele vores liv på at bygge, og som rummer generationers minder.

Den handler om værdien af vores menneskelighed og vores handlefrihed, af vores kroppe og vores ambitioner.

For hvis rollerne var byttet om - hvis palæstinensere gennem de seneste otte årtier havde stjålet jødiske hjem, fordrevet, undertrykt, fængslet, forgiftet, tortureret, dræbt, voldtaget og mishandlet jøder; hvis palæstinensere på ét år havde dræbt anslået 300.000 jøder, målrettet bomber mod deres journalister, tænkere, sundhedsarbejdere, sportsudøvere og kunstnere, bombet samtlige israelske hospitaler, universiteter, biblioteker, museer, kulturcentre og synagoger og samtidig oprettet en udsigtsplatform, hvor borgere kunne overvære massakren, som var den en turistattraktion;

- hvis palæstinensere havde drevet hundredtusinder af jøder sammen i skrøbelige telte, bombet dem i såkaldte sikkerhedszoner, brændt dem levende og afskåret dem fra mad, vand og medicin; hvis palæstinensere havde tvunget deres børn til at vandre barfodede rundt med tomme gryder, til at samle deres forældres kød i plastikposer og begrave deres søskende, fætre, kusiner og venner; hvis de havde tvunget børnene til om natten at snige sig ud af teltene for at sove på deres forældres grave og til at bede om døden, blot for at blive genforenet med deres familier og slippe for at være alene i denne forfærdelige verden;

- hvis vi havde terroriseret dem så voldsomt, at deres børn havde mistet håret, hukommelsen og forstanden, og havde fået selv fire- og femårige børn til at dø af hjertestop; hvis vi nådesløst havde tvunget spædbørn på neonatalafdelinger til at dø alene i deres hospitalssenge, grædende, indtil de ikke længere kunne græde, mens de døde og gik i forrådnelse på samme sted;

- hvis palæstinensere havde brugt en lastbil med hvedemel som lokkemad for sultende jøder og derefter åbnet ild mod dem, mens de samledes for at hente dagens brød; hvis palæstinensere endelig havde tilladt en fødevareleverance at nå frem til et husly med sultende jøder for derefter at sætte ild til hele huslyet og en lastbil, før nogen nåede at smage på maden;

- hvis en palæstinensisk snigskytte havde pralet af at have skudt 42 jøder i knæene på én dag, sådan som en israelsk soldat gjorde i 2019; hvis en palæstinenser havde indrømmet over for CNN, at han havde kørt hundredvis af jøder over med sin kampvogn, så deres sammenpressede kød sad tilbage i kampvognens larvefødder;

- hvis palæstinensere systematisk havde voldtaget jødiske læger, patienter og andre fanger med glohede metalstænger, takkede og elektrificerede stave samt ildslukkere - og i nogle tilfælde voldtaget dem til døde, sådan som det skete for blandt andre dr. Adnan Bour; hvis jødiske kvinder var blevet tvunget til at føde under uhygiejniske forhold, gennemgå kejsersnit eller få amputeret ben uden bedøvelse; hvis vi havde ødelagt deres børn og derefter pyntet vores kampvogne med deres legetøj; hvis vi havde dræbt eller fordrevet deres kvinder og derefter poseret i deres undertøj;

hvis verden i realtid havde set den systematiske tilintetgørelse af jøder via livestream, ville ingen diskutere, om det udgjorde terrorisme eller folkedrab.

Og alligevel er to palæstinensere - Muhammad Alur og jeg selv - mødt op her for netop at gøre det. Vi har måttet udholde den ydmygelse at diskutere med mennesker, der mener, at vores eneste muligheder i livet bør være at forlade vores hjemland, underkaste os deres overherredømme eller dø stille og høfligt.

Men I tager fejl, hvis I tror, at jeg er kommet for at overbevise jer om noget som helst. Denne resolution fra forsamlingen, der er velment og værdsat, har kun ringe betydning midt i det holocaust, vi oplever i vores tid.

Jeg er kommet i Malcolm X' og James Baldwins ånd. Begge stod her og i Cambridge, før jeg blev født, over for velklædte, veltalende monstre, der nærede de samme supremacistiske ideologier som zionismen: forestillinger om at have særlige rettigheder og privilegier og om at være guddommeligt begunstiget, velsignet eller udvalgt.

Jeg er her for historiens skyld, for at tale til generationer, der endnu ikke er født, og for at bidrage til beretningen om denne ekstraordinære tid, hvor tæppebombning af forsvarsløse oprindelige befolkningsgrupper bliver legitimeret.

Jeg er også kommet for at tale direkte til zionisterne her og alle andre steder.

Vi tog imod jer i vores hjem, da jeres egne lande forsøgte at myrde jer, og alle andre vendte jer ryggen. Vi gav jer mad og tøj. Vi gav jer husly og delte vores lands rigdomme med jer.

Og da tiden var inde, smed I os ud af vores hjem og vores hjemland. Derefter dræbte I os, røvede os og brændte og plyndrede alt, hvad vi havde.

I rev vores hjerter ud, for det står klart, at I ikke ved, hvordan man lever i verden uden at dominere andre. I har overskredet alle grænser. I har overskredet alle grænser og næret nogle af menneskets mest afskyelige tilbøjeligheder.

Men verden er endelig begyndt at få øjnene op for den terror, vi så længe har været udsat for fra jeres side. Den er begyndt at se, hvem I er, og hvem I altid har været. Verden ser med forbløffelse på den sadisme, fryd, glæde og nydelse, hvormed I udfører, betragter og jubler over de daglige handlinger, der ødelægger vores kroppe, vores sind, vores fremtid og vores fortid.

Men uanset hvad der sker herfra, og uanset hvilke eventyr I fortæller jer selv og resten af verden, vil I aldrig for alvor høre til i det land. I vil aldrig forstå oliventræernes hellighed - de træer, som I i årtier har fældet og brændt.

I vil aldrig forstå oliventræernes hellighed, når I fælder og brænder dem gennem årtier, blot for at trodse os og knuse vores hjerter en lille smule mere. Ingen, der selv hører hjemme i det land, ville gøre noget sådant mod oliventræerne.

Ingen, der hører til i regionen, ville bombe eller ødelægge en så ældgammel kulturarv som Baalbek eller Bir eller ødelægge gamle kirkegårde, sådan som I ødelægger vores - eksempelvis den anglikanske kirkegård i Jerusalem eller gravstedet for de gamle muslimske lærde og krigere i Malah.

De, der stammer fra landet, vanhelliger ikke de døde. Derfor har min familie gennem århundreder passet den jødiske kirkegård på Oliebjerget. Det har været et arbejde båret af tro og omsorg for noget, som vi ved er en del af vores fælles arv og historie.

Jeres forfædre vil altid ligge begravet i jeres egentlige hjemlande: i Polen, Ukraine, Yemen og andre steder rundt om i verden.

Landets sagn og folkelige fortællinger vil altid være fremmede for jer.

I vil aldrig kunne aflæse det kulturelle sprog, der ligger i de dragter, vi bærer, og som gennem århundreder er vokset frem af dette land og har taget form gennem os. Hvert motiv, hvert design og hvert mønster fortæller om hemmelighederne i den lokale folklore, flora, fuglefauna, floder og det øvrige dyreliv.

Det, som jeres ejendomsmæglere i deres dyre boligannoncer kalder „charmerende gamle arabiske huse“, vil altid rumme historierne og minderne om vores forfædre, som byggede dem.

Landets gamle malerier og fotografier vil aldrig komme til at rumme jer. I vil aldrig vide, hvordan det føles at blive elsket og støttet af mennesker, der intet har at vinde ved jer, men tværtimod har alt at miste.

I vil aldrig opleve følelsen af at se mennesker over hele verden strømme ud på gaderne og ind på stadionerne for at synge og råbe for jeres frihed. Og det skyldes ikke, at I er jøder, sådan som I ønsker, at alle skal tro. Det skyldes, at I er voldelige kolonisatorer, som mener, at jeres jødiske identitet giver jer ret til det hjem, min bedstefar og hans brødre byggede med deres egne hænder på jord, der havde tilhørt vores familie i århundreder.

Det skyldes, at zionismen er en belastning for jødedommen. Den er et brud med menneskeheden.

I kan ændre jeres navne, så de lyder mere hjemmehørende i regionen. I kan lade, som om falafel, hummus og za'atar er jeres ældgamle køkkentraditioner. Men inderst inde vil I altid mærke smerten ved dette omfattende bedrag.

Det er derfor, at selv tegninger af vores børn, der hænger på væggen i FN eller på en hospitalsafdeling, får jeres ledere og jurister til at reagere med hysteriske sammenbrud.

I vil ikke kunne udslette os, uanset hvor mange af os I dræber - igen og igen, hele dagen, hver eneste dag.

Vi er ikke de klipper, som Chaim Weizmann mente, at I kunne rydde af vejen. Vi er selve jorden. Vi er dens floder, dens træer og dens fortællinger.

Alt dette er blevet næret af vores kroppe og vores liv gennem årtusinder med ubrudt, kontinuerlig bosættelse på dette stykke jord mellem Jordanfloden og Middelhavet. Vores forfædre var kanaanæere, hebræere, filistre og fønikere. Siden kom erobrere og pilgrimme, som rejste igen, og mennesker, der giftede sig med hinanden, voldtog, elskede, slog sig ned, gjorde andre til slaver, konverterede mellem religioner eller bad på dette land. Alle efterlod de dele af sig selv i vores kroppe og vores kulturarv.

Landets sagnomspundne og konfliktfyldte historie findes helt bogstaveligt i vores DNA.

I kan ikke dræbe eller propagandere den væk. Uanset hvilken teknologi til at påføre døden I anvender, og hvilke ressourcer Hollywood eller de store mediekoncerner mobiliserer, vil jeres straffrihed og arrogance en dag få en ende.

Palæstina vil blive frit. Landet vil genvinde sin storhed som et multireligiøst, multietnisk og pluralistisk samfund.

Vi vil genoprette og udbygge jernbanerne, der forbinder Kairo med Gaza, Jerusalem, Haifa, Tripoli, Beirut, Damaskus, Amman, Kuwait, Salah og videre derfra.

Vi vil sætte en stopper for denne zionistisk-amerikanske krigsmaskine, der bygger på dominans, ekspansion, udvinding af ressourcer, forurening og plyndring.

Og I vil enten forlade landet, eller også vil I endelig lære at leve sammen med andre på lige vilkår.

Why support?

As of December 2024, Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى) delivered an Oxford Union speech that was published on YouTube (source), but was subsequently taken down and replaced with a censored version in which Israeli war crimes had been edited out. Susan Abulhawa was not informed of this censorship. As of October 2026, Susan Abulhawa won a legal case against the Oxford Union over the right to have her full, unedited speech published (source).

Censored passages from the speech
One deleted passage described how the Israeli occupation army (IDF) left explosive toys in southern Lebanon during the 1980s and 1990s, which detonated when children picked them up.

Another passage asked the audience to imagine Palestinians subjecting Jewish prisoners to the sexual torture that Palestinians endure in Israeli prisons. It described abuses involving red-hot metal rods, jagged and electrified sticks, and fire extinguishers, and referred to the torture and death in Israeli custody of Dr. Adnan al-Barash, a renowned orthopedic surgeon from Gaza, who was killed in April 2024.

A third edit removed her condemnation of Zionist entitlement and privilege, including the belief that one is divinely favored, blessed, or chosen.

Two further omissions removed allegations that Zionists could not live without dominating others, and that they had crossed every line, nurtured the most vile human impulses, and revealed their true nature during the genocide in Gaza.

“You carved out our hearts,” began one of these passages.

Uncensored Oxford Union speech (28 November 2024)
Before I start, I would like to make it clear that I will not be taking any questions or comments during the speech, so I kindly ask you not to interrupt me.

When Chaim Weizmann, a Russian Jew, addressed the World Zionist Congress in 1921 about what should be done with the land's indigenous population, he compared Palestinians to “the rocks of Judea”: obstacles that had to be cleared from a difficult path.

David Grün, a Polish Jew who changed his name to David Ben-Gurion to make it sound more native to the region, said: “We must expel the Arabs and take their places.” There are thousands of similar statements from the early Zionists who planned and carried out the violent colonization of Palestine and the annihilation of its indigenous population.

But they were only partially successful. They killed or ethnically cleansed 80 percent of Palestinians, which meant that 20 percent of us remained. We continued to stand in the way of their colonial fantasies, and over the following decades our presence became an obsession for them—especially after they conquered what remained of Palestine in 1967.

Zionists lamented our presence and publicly debated in every circle what to do about us, about the Palestinian birth rate, and about our babies, whom they described as a demographic threat.

Benny Morris, who was originally supposed to be here, once publicly expressed regret that David Ben-Gurion had not finished the job of getting rid of all of us. That would have eliminated what they call “the Arab problem.”

Benjamin Netanyahu, a Polish Jew whose original name is Benjamin Mileikowsky, regretted that an opportunity had been missed during the 1989 protests in Tiananmen Square in Beijing to expel large parts of the Palestinian population “while the world's attention was focused on China.”

Among the proposed solutions for eliminating our very existence was a policy of “breaking their bones” during the 1980s and 1990s. It was ordered by Yitzhak Rabin, a Ukrainian Jew who had changed his name to Yitzhak Rabin for the same reasons. This horrific policy maimed generations of Palestinians, but it did not make us leave our land.

Frustrated by the resilience of Palestinians, a new discourse emerged, especially after an enormous natural gas field was discovered off the northern coast of Gaza, estimated to be worth trillions of dollars. This new discourse is reflected in the words of Colonel Ephraim Eitan in 2004: “We have to kill them all.”

Aaron Sofer, a so-called Israeli intellectual and political adviser, insisted in 2018: “We have to kill and kill and kill all day, every day.”

When I visited Gaza this year, I saw a little boy no older than nine whose hands and part of his face had been blown off by a booby-trapped can of food that soldiers had left behind for Gaza's starving children. I later learned that they had also left poisoned food for the people of Shuja'iyya.

In the 1980s and 1990s, Israeli soldiers had also left booby-trapped toys in southern Lebanon. The toys exploded when excited children picked them up. The harm they inflict is diabolical. And yet they expect you to believe that they are the victims.

By invoking Europe's Holocaust and shouting antisemitism, they expect you to set aside your basic common sense and accept that the daily shooting of children with so-called kill shots, and the bombing of entire neighborhoods where families are buried alive and entire bloodlines wiped out, constitute self-defense.

They want you to believe that a man who had not eaten anything for more than 72 hours, and who continued fighting even when he had only one functioning arm left, was driven by an innate savagery and an irrational hatred of or jealousy toward Jews—rather than by an indomitable desire to see his people free in their own homeland.

It is clear to me that we are not here to debate whether Israel is an apartheid state or a state committing genocide. Ultimately, this debate is about the value of Palestinian lives. It is about the value of our schools, research centers, books, and art. It is about the value of the homes we have spent our entire lives building, homes that hold the memories of generations.

It is about the value of our humanity and our agency, our bodies and our ambitions.

Because if the roles were reversed—if Palestinians had spent the past eight decades stealing Jewish homes, expelling, oppressing, imprisoning, poisoning, torturing, killing, raping, and abusing Jews; if Palestinians had killed an estimated 300,000 Jews in a single year, targeted their journalists, thinkers, healthcare workers, athletes, and artists, bombed every Israeli hospital, university, library, museum, cultural center, and synagogue, while also establishing an observation platform where citizens could watch the massacre as if it were a tourist attraction;

—if Palestinians had herded hundreds of thousands of Jews into flimsy tents, bombed them in so-called safe zones, burned them alive, and cut them off from food, water, and medicine; if Palestinians had forced their children to wander barefoot with empty pots, collect their parents' flesh in plastic bags, and bury their siblings, cousins, and friends; if they had forced children to sneak out of their tents at night to sleep on their parents' graves and to pray for death, simply to be reunited with their families and escape being alone in this terrible world;

—if we had terrorized them so severely that their children lost their hair, their memory, and their minds, and caused even four- and five-year-old children to die of cardiac arrest; if we had mercilessly forced newborns in neonatal intensive care units to die alone in their hospital beds, crying until they could cry no more, dying and decomposing in the same place;

—if Palestinians had used a truck carrying wheat flour as bait for starving Jews and then opened fire on them as they gathered to collect their daily bread; if Palestinians had finally allowed a food delivery to reach a shelter housing starving Jews, only to set fire to the entire shelter and a truck before anyone could taste the food;

—if a Palestinian sniper had boasted of shooting 42 Jews in the knees in a single day, as an Israeli soldier did in 2019; if a Palestinian had admitted to CNN that he had run over hundreds of Jews with his tank, leaving their crushed flesh caught in its tracks;

—if Palestinians had systematically raped Jewish doctors, patients, and other prisoners with red-hot metal rods, jagged and electrified sticks, and fire extinguishers—and in some cases raped them to death, as happened to Dr. Adnan Bour, among others; if Jewish women had been forced to give birth in unsanitary conditions, undergo Caesarean sections, or have their legs amputated without anesthesia; if we had destroyed their children and then decorated our tanks with their toys; if we had killed or displaced their women and then posed in their underwear;

if the world had watched the systematic annihilation of Jews via livestream in real time, no one would be debating whether it constituted terrorism or genocide.

And yet two Palestinians—Muhammad Alur and myself—have come here to do exactly that. We have had to endure the humiliation of debating people who believe that our only options in life should be to leave our homeland, submit to their supremacy, or die quietly and politely.

But you are mistaken if you think I have come to convince you of anything. This assembly's resolution, though well-intentioned and appreciated, has little significance amid the Holocaust of our time.

I have come in the spirit of Malcolm X and James Baldwin. Both stood here and in Cambridge before I was born, facing well-dressed, eloquent monsters who embraced the same supremacist ideologies as Zionism: beliefs in special rights and privileges, and in being divinely favored, blessed, or chosen.

I am here for the sake of history, to speak to generations not yet born and to contribute to the record of this extraordinary time, when the carpet-bombing of defenseless indigenous populations is being legitimized.

I have also come to speak directly to Zionists here and everywhere.

We welcomed you into our homes when your own countries tried to murder you and everyone else turned their backs on you. We gave you food and clothing. We gave you shelter and shared the wealth of our land with you.

And when the time came, you threw us out of our homes and our homeland. Then you killed us, robbed us, burned and looted everything we had.

You carved out our hearts, because it is clear that you do not know how to live in the world without dominating others. You have crossed every line. You have crossed every line and nurtured some of humanity's most abhorrent impulses.

But the world is finally beginning to see the terror we have endured at your hands for so long. It is beginning to see who you are and who you have always been. The world watches in astonishment at the sadism, delight, joy, and pleasure with which you carry out, observe, and cheer the daily acts that destroy our bodies, our minds, our future, and our past.

But no matter what happens from here on, and no matter what fairy tales you tell yourselves and the rest of the world, you will never truly belong to that land. You will never understand the sacredness of the olive trees—the trees you have been cutting down and burning for decades.

You will never understand the sacredness of the olive trees when you cut them down and burn them for decades simply to defy us and break our hearts a little more. No one who truly belongs to that land would do such a thing to the olive trees.

No one who belongs to the region would bomb or destroy such ancient cultural heritage as Baalbek or Bir, or destroy old cemeteries as you destroy ours—for example, the Anglican cemetery in Jerusalem or the burial site of the ancient Muslim scholars and warriors in Malah.

Those who come from the land do not desecrate the dead. That is why my family cared for the Jewish cemetery on the Mount of Olives for centuries. It was work rooted in faith and care for something we know is part of our shared heritage and history.

Your ancestors will always be buried in your actual homelands: Poland, Ukraine, Yemen, and other places around the world.

The legends and folklore of the land will always be foreign to you.

You will never be able to read the cultural language embedded in the garments we wear, which have emerged from this land and taken shape through us over centuries. Every motif, every design, and every pattern tells the secrets of local folklore, flora, birds, rivers, and wildlife.

What your real estate agents call “charming old Arab homes” in their expensive property listings will always hold the stories and memories of our ancestors who built them.

The land's old paintings and photographs will never contain you. You will never know what it feels like to be loved and supported by people who have nothing to gain from you, but everything to lose.

You will never experience the feeling of seeing people all over the world pour into the streets and stadiums to sing and chant for your freedom. And it is not because you are Jewish, as you want everyone to believe. It is because you are violent colonizers who believe your Jewish identity entitles you to the home my grandfather and his brothers built with their own hands on land that had belonged to our family for centuries.

It is because Zionism is a burden on Judaism. It is a rupture with humanity.

You can change your names to make them sound more native to the region. You can pretend that falafel, hummus, and za'atar are your ancient culinary traditions. But deep inside, you will always feel the pain of this monumental deception.

That is why even drawings by our children hanging on a wall at the UN or in a hospital ward cause your leaders and lawyers to suffer hysterical breakdowns.

You will never be able to erase us, no matter how many of us you kill—again and again, all day, every day.

We are not the rocks that Chaim Weizmann thought you could clear away. We are the very soil. We are its rivers, its trees, and its stories.

All of this has been nurtured by our bodies and our lives through millennia of continuous, uninterrupted habitation of this strip of land between the Jordan River and the Mediterranean Sea. Our ancestors were Canaanites, Hebrews, Philistines, and Phoenicians. Then came conquerors and pilgrims who left again, and people who married one another, raped, loved, settled, enslaved others, converted between religions, or prayed on this land. They all left parts of themselves in our bodies and our cultural heritage.

The legendary and turbulent history of the land is quite literally in our DNA.

You cannot kill it or propagandize it away. No matter what technologies of death you use, or what resources Hollywood or the major media corporations deploy, your impunity and arrogance will one day come to an end.

Palestine will be free. It will regain its greatness as a multireligious, multiethnic, and pluralistic society.

We will restore and expand the railways connecting Cairo with Gaza, Jerusalem, Haifa, Tripoli, Beirut, Damascus, Amman, Kuwait, Salah, and beyond.

We will put an end to this Zionist-American war machine built on domination, expansion, resource extraction, pollution, and looting.

And you will either leave the land, or you will finally learn to live alongside others on equal terms.

لماذا الدعم؟

اعتبارًا من ديسمبر 2024، ألقى سوزان أبو الهوى خطابًا في اتحاد أكسفورد، نُشر على يوتيوب (المصدر)، لكنه أُزيل لاحقًا واستُبدل بنسخة خاضعة للرقابة حُذفت منها الإشارات إلى جرائم الحرب الإسرائيلية. ولم يُبلَّغ سوزان أبو الهوى بهذه الرقابة. واعتبارًا من أكتوبر 2026، فاز سوزان أبو الهوى بدعوى قضائية ضد اتحاد أكسفورد بشأن حقه في نشر خطابه كاملًا ومن دون تحرير (المصدر).

المقاطع الخاضعة للرقابة من الخطاب
وصف أحد المقاطع المحذوفة كيف ترك جيش الاحتلال الإسرائيلي (IDF) في ثمانينيات القرن العشرين وتسعينياته أجسامًا على هيئة ألعاب ومفخخة بالمتفجرات في جنوب لبنان، كانت تنفجر عندما يلتقطها الأطفال.

ودعا مقطع آخر الحاضرين إلى تخيّل أن الفلسطينيين يُخضعون الأسرى اليهود للتعذيب الجنسي الذي يتعرض له الفلسطينيون في السجون الإسرائيلية. ووصف اعتداءات باستخدام قضبان معدنية شديدة السخونة، وهراوات مسننة ومكهربة، وطفايات حريق، وأشار إلى تعذيب الدكتور عدنان البرش، وهو جرّاح عظام مرموق من غزة، ووفاته أثناء احتجازه لدى إسرائيل في أبريل 2024.

وأزال تعديل ثالث إدانتها للاستحقاق الذاتي والامتيازات الصهيونية، بما في ذلك الاعتقاد بأنهم يحظون برعاية إلهية أو مباركون أو شعب مختار.

وأدى حذف مقطعين إضافيين إلى إزالة اتهامات مفادها أن الصهاينة لا يستطيعون العيش من دون الهيمنة على الآخرين، وأنهم تجاوزوا كل الحدود، واستسلموا لأبشع النزعات البشرية، وكشفوا حقيقتهم خلال الإبادة الجماعية في غزة.

«لقد انتزعتم قلوبنا من صدورنا»، هكذا بدأ أحد هذين المقطعين.

خطاب اتحاد أكسفورد غير الخاضع للرقابة (28 نوفمبر 2024)
قبل أن أبدأ، أود أن أوضح أنني لن أجيب عن أسئلة أو أعلّق على مداخلات أثناء الخطاب، لذا أرجو منكم ألّا تقاطعوني.

عندما تحدّث حاييم وايزمان، وهو يهودي روسي، أمام المؤتمر الصهيوني العالمي عام 1921 بشأن ما ينبغي فعله بالسكان الأصليين للبلاد، شبّه الفلسطينيين بـ«صخور يهودا»: عقبات ينبغي إزاحتها من طريق شاق.

وقال دافيد غرون، وهو يهودي بولندي غيّر اسمه إلى دافيد بن غوريون ليبدو أكثر انتماءً إلى المنطقة: «علينا طرد العرب وأخذ مكانهم». وهناك آلاف التصريحات المماثلة للصهاينة الأوائل الذين خططوا للاستعمار العنيف لـفلسطين ونفّذوه، وسعوا إلى القضاء على سكانها الأصليين.

لكنهم لم ينجحوا إلا جزئيًا. فقد قتلوا أو هجّروا عرقيًا 80 في المئة من الفلسطينيين، ما يعني أن 20 في المئة منا بقوا. وظل وجودنا عقبة أمام خيالاتهم الاستعمارية، وأصبح حضورنا هاجسًا لهم في العقود التالية، ولا سيما بعد أن استولوا عام 1967 على ما تبقى من فلسطين.

أبدى الصهاينة استياءهم من وجودنا، وناقشوا علنًا، في مختلف الأوساط، ما ينبغي فعله بنا وبمعدل المواليد الفلسطينيين وبأطفالنا الرضّع، الذين وصفوهم بأنهم تهديد ديموغرافي.

وأعرب بيني موريس، الذي كان من المقرر أصلًا أن يكون حاضرًا هنا، علنًا في إحدى المرات عن أسفه لأن دافيد بن غوريون لم يُكمل المهمة ويتخلّص منا جميعًا. وكان ذلك سيزيل ما يسمّونه «المشكلة العربية».

وأعرب بنيامين نتنياهو، وهو يهودي بولندي اسمه الأصلي بنيامين ميليكوفسكي، عن أسفه لأن احتجاجات ساحة تيانانمن في بكين عام 1989 أهدرت فرصة لطرد أعداد كبيرة من السكان الفلسطينيين، «بينما كان اهتمام العالم منصبًا على الصين».

ومن بين الحلول المقترحة للتخلّص من مجرد وجودنا كانت سياسة «كسر عظامهم» في ثمانينيات القرن العشرين وتسعينياته. وقد أمر بها إسحاق رابين، وهو يهودي أوكراني غيّر اسمه أيضًا إلى إسحاق رابين للأسباب نفسها. وشوّهت هذه السياسة المروّعة أجساد أجيال من الفلسطينيين، لكنها لم تدفعنا إلى مغادرة أرضنا.

ومع إحباطهم من صمود الفلسطينيين، ظهر خطاب جديد، ولا سيما بعد اكتشاف حقل هائل من الغاز الطبيعي قبالة الساحل الشمالي لـغزة، يُقدَّر أن قيمته تبلغ تريليونات الدولارات. ويتجلى هذا الخطاب الجديد في كلمات العقيد إفرايم إيتان عام 2004: «علينا أن نقتلهم جميعًا».

وفي عام 2018، أصرّ آرون سوفر، وهو ما يُسمّى مثقفًا إسرائيليًا ومستشارًا سياسيًا، على ما يلي: «علينا أن نقتل ونقتل ونقتل طوال اليوم، كل يوم».

عندما زرت غزة هذا العام، رأيت صبيًا صغيرًا لا يتجاوز التاسعة، وقد بُترت يداه وجزء من وجهه بفعل فخّ على هيئة علبة طعام تركها جنود لأطفال غزة الجائعين. واكتشفت لاحقًا أنهم تركوا أيضًا طعامًا مسمومًا لسكان الشجاعية.

وفي ثمانينيات القرن العشرين وتسعينياته، ترك جنود إسرائيليون كذلك أفخاخًا على هيئة ألعاب في جنوب لبنان. وكانت الألعاب تنفجر عندما يلتقطها الأطفال المتحمسون. إن الأذى الذي يتسببون فيه شيطاني. ومع ذلك، يتوقعون منكم أن تصدقوا أنهم هم الضحايا.

ومن خلال الاستشهاد بـالهولوكوست في أوروبا والصراخ باتهامات معاداة السامية، يتوقعون منكم أن تتخلوا عن أبسط مبادئ المنطق السليم، وأن تقبلوا بأن إطلاق النار يوميًا على الأطفال بقصد القتل، وقصف أحياء كاملة تُدفن فيها العائلات حيّة وتُمحى فيها أنساب بأكملها، ليس إلا دفاعًا عن النفس.

إنهم يريدونكم أن تصدقوا أن رجلًا لم يأكل شيئًا لأكثر من 72 ساعة، وواصل القتال حتى بعدما لم يبقَ لديه سوى ذراع واحدة قادرة على العمل، كان مدفوعًا بوحشية فطرية وكراهية أو غيرة غير عقلانية تجاه اليهود، لا برغبة لا تلين في رؤية شعبه حرًا في وطنه.

من الواضح لي أننا لسنا هنا لمناقشة ما إذا كانت إسرائيل دولة فصل عنصري أو دولة ترتكب إبادة جماعية. فهذا النقاش يدور في نهاية المطاف حول قيمة حياة الفلسطينيين. ويتعلق بقيمة مدارسنا ومراكزنا البحثية وكتبنا وفنوننا، وبقيمة البيوت التي أمضينا حياتنا كلها في بنائها، والتي تحتفظ بذكريات أجيال متعاقبة.

إنه يتعلق بقيمة إنسانيتنا وقدرتنا على تقرير مصيرنا، وبأجسادنا وطموحاتنا.

فلو انعكست الأدوار — لو أن الفلسطينيين سرقوا طوال العقود الثمانية الماضية بيوت اليهود، وشرّدوهم واضطهدوهم وسجنوهم وسمّموهم وعذّبوهم وقتلوهم واغتصبوهم وأساءوا معاملتهم؛ ولو أن الفلسطينيين قتلوا في عام واحد ما يُقدّر بنحو 300 ألف يهودي، واستهدفوا بالقنابل صحفييهم ومفكريهم والعاملين في قطاع الصحة والرياضيين والفنانين، وقصفوا جميع المستشفيات والجامعات والمكتبات والمتاحف والمراكز الثقافية والمعابد اليهودية الإسرائيلية، وأنشأوا في الوقت نفسه منصة للمشاهدة يستطيع المواطنون منها متابعة المذبحة وكأنها مَعلم سياحي؛

- لو أن الفلسطينيين جمعوا مئات الآلاف من اليهود في خيام واهنة، ثم قصفوهم في ما يسمّى مناطق آمنة، وأحرقوهم أحياءً، وقطعوا عنهم الطعام والماء والدواء؛ ولو أن الفلسطينيين أجبروا أطفالهم على السير حفاة وهم يحملون قدورًا فارغة، وعلى جمع لحم آبائهم وأمهاتهم في أكياس بلاستيكية ودفن أشقائهم وأبناء عمومتهم وأصدقائهم؛ ولو أنهم أجبروا الأطفال على التسلل ليلًا خارج الخيام للنوم على قبور والديهم، وعلى تمني الموت لمجرد أن يلتقوا مجددًا بأسرهم وألّا يبقوا وحدهم في هذا العالم المرعب؛

- لو أننا أرهبناهم إلى حدّ أن أطفالهم فقدوا شعرهم وذاكرتهم وعقولهم، وتسببنا في موت حتى أطفال في الرابعة والخامسة من العمر إثر توقف القلب؛ ولو أننا أجبرنا بلا رحمة الرضّع في وحدات العناية المركزة لحديثي الولادة على الموت وحدهم في أسرّة المستشفى، يبكون إلى أن يعجزوا عن البكاء، ثم يموتون وتتحلل أجسادهم في المكان نفسه؛

- لو أن الفلسطينيين استخدموا شاحنة محمّلة بدقيق القمح طُعمًا لليهود الجائعين، ثم أطلقوا النار عليهم بينما تجمعوا للحصول على حصتهم اليومية من الخبز؛ ولو أن الفلسطينيين سمحوا أخيرًا بوصول شحنة طعام إلى ملجأ يؤوي يهودًا جائعين، ثم أضرموا النار في الملجأ كله وفي شاحنة قبل أن يتمكن أحد من تذوق الطعام؛

- لو أن قنّاصًا فلسطينيًا تفاخر بأنه أطلق النار على ركبتي 42 يهوديًا في يوم واحد، كما فعل جندي إسرائيلي عام 2019؛ ولو أن فلسطينيًا اعترف لـCNN بأنه دهس بمركبته المدرعة مئات اليهود، حتى علقت أشلاء أجسادهم المهروسة في جنازير الدبابة؛

- لو أن الفلسطينيين اغتصبوا بصورة منهجية أطباء يهودًا ومرضى وأسرى باستخدام قضبان معدنية شديدة السخونة، وهراوات مسننة ومكهربة، وطفايات حريق، واغتصبوهم حتى الموت في بعض الحالات، كما حدث للدكتور عدنان بور وآخرين؛ ولو أُجبرت نساء يهوديات على الولادة في ظروف غير صحية، أو الخضوع لعمليات قيصرية، أو بتر أرجلهن من دون تخدير؛ ولو دمّرنا أطفالهم ثم زيّنا دباباتنا بألعابهم؛ ولو قتلنا نساءهم أو شرّدناهن ثم تباهينا بارتداء ملابسهن الداخلية؛

لو شاهد العالم في بث مباشر، لحظة بلحظة، الإبادة المنهجية لليهود، لما ناقش أحد ما إذا كان ذلك يُعد إرهابًا أم إبادة جماعية.

ومع ذلك، حضر فلسطينيان — محمد العور وأنا — إلى هنا للقيام بذلك تحديدًا. واضطررنا إلى تحمّل إذلال مناقشة أشخاص يعتقدون أن خياراتنا الوحيدة في الحياة ينبغي أن تكون مغادرة وطننا، أو الخضوع لهيمنتهم، أو الموت بصمت وتهذيب.

لكنكم مخطئون إن ظننتم أنني جئت لإقناعكم بأي شيء. إن هذا القرار الصادر عن الجمعية، رغم حسن النية واستحقاق التقدير، لا يعني إلا القليل في خضم الهولوكوست الذي نعيشه في عصرنا.

لقد جئت بروح مالكوم إكس وجيمس بالدوين. فقد وقف كلاهما هنا وفي كامبريدج، قبل ولادتي، في مواجهة وحوش أنيقة المظهر وفصيحة اللسان تتبنى الأيديولوجيات التفوقية نفسها التي تتبناها الصهيونية: الاعتقاد بامتلاك حقوق وامتيازات خاصة، وبأنهم يحظون برعاية إلهية أو مباركون أو شعب مختار.

أنا هنا من أجل التاريخ، ومن أجل مخاطبة أجيال لم تولد بعد، والإسهام في توثيق هذا العصر الاستثنائي الذي يُمنح فيه قصف السكان الأصليين العزّل بالقنابل على نطاق واسع شرعيةً.

وجئت أيضًا لأخاطب الصهاينة الموجودين هنا، وفي كل مكان آخر، مباشرةً.

لقد استقبلناكم في بيوتنا حين حاولت بلدانكم قتلَكم، وحين أدار الجميع ظهورهم لكم. وقدّمنا لكم الطعام والملابس. ووفرنا لكم المأوى وتقاسمنا معكم ثروات أرضنا.

وحين حان الوقت، طردتمونا من بيوتنا ومن وطننا. ثم قتلتمونا ونهبتمونا وأحرقتم كل ما نملك وسلبتموه.

لقد انتزعتم قلوبنا من صدورنا، لأنه بات واضحًا أنكم لا تعرفون كيف تعيشون في العالم من دون إخضاع الآخرين لهيمنتكم. لقد تجاوزتم كل الحدود. تجاوزتم كل الحدود وانغمسـتم في بعض أبشع نزعات البشر.

لكن العالم بدأ أخيرًا يرى الإرهاب الذي تعرّضنا له طويلًا على أيديكم أنتم. وبدأ يرى حقيقتكم، ومن كنتم دائمًا. وينظر العالم بدهشة إلى السادية والشماتة والبهجة والمتعة التي تُظهرونها وأنتم ترتكبون الأعمال اليومية التي تحطّم أجسادنا وعقولنا ومستقبلنا وماضينا، وتراقبونها وتحتفون بها.

لكن، مهما حدث من الآن فصاعدًا، ومهما كانت القصص التي تروونها لأنفسكم وللعالم، فلن تنتموا حقًا إلى تلك الأرض أبدًا. ولن تفهموا قدسية أشجار الزيتون التي اقتلعتموها وأحرقتموها لعقود.

لن تفهموا أبدًا قدسية أشجار الزيتون، فيما تقتلعونها وتحرقونها على مدى عقود لمجرد تحدّينا وتحطيم قلوبنا أكثر قليلًا. فلا أحد ينتمي حقًا إلى تلك الأرض يمكن أن يفعل شيئًا كهذا بـأشجار الزيتون.

ولا أحد ينتمي إلى المنطقة سيقصف أو يدمّر تراثًا ثقافيًا عريقًا مثل بعلبك أو بير، أو يدمّر المقابر القديمة كما تفعلون بمقابرنا، مثل المقبرة الأنجليكانية في القدس أو مدافن العلماء والمحاربين المسلمين القدماء في ملاح.

إن أبناء الأرض لا ينتهكون حرمة الموتى. ولهذا اعتنت عائلتي بالمقبرة اليهودية على جبل الزيتون على مدى قرون. لقد كان ذلك عملًا قائمًا على الإيمان والرعاية لشيء نعرف أنه جزء من تراثنا وتاريخنا المشتركين.

سيظل أسلافكم مدفونين في أوطانكم الأصلية: في بولندا وأوكرانيا واليمن وغيرها من الأماكن حول العالم.

ستظل أساطير الأرض وحكاياتها الشعبية غريبة عنكم.

لن تستطيعوا أبدًا قراءة اللغة الثقافية الكامنة في الأزياء التي نرتديها، والتي نشأت على مدى قرون من هذه الأرض وتشكلت من خلالنا. فكل زخرفة وكل تصميم وكل نمط يروي أسرار الفولكلور المحلي والنباتات والطيور والأنهار وسائر الحياة البرية.

أما ما يسميه وكلاؤكم العقاريون في إعلاناتهم الباهظة الثمن «بيوتًا عربية قديمة ساحرة»، فستظل هذه البيوت تحمل قصص أسلافنا وذكرياتهم، فهم الذين بنوها.

لن تستوعبكم أبدًا اللوحات والصور القديمة لهذه الأرض. ولن تعرفوا أبدًا شعور أن يحبكم ويدعمكم أشخاص لا مصلحة لهم في ذلك، بل لديهم كل ما يمكن أن يخسروه.

لن تختبروا أبدًا شعور رؤية الناس في أنحاء العالم يتدفقون إلى الشوارع والملاعب ليغنّوا ويهتفوا من أجل حريتكم. والسبب ليس أنكم يهود، كما تريدون للجميع أن يعتقد. بل لأنكم مستعمرون عنيفون تعتقدون أن هويتكم اليهودية تمنحكم الحق في البيت الذي بناه جدي وإخوته بأيديهم على أرض امتلكتها عائلتنا لقرون.

والسبب أن الصهيونية عبء على اليهودية. إنها قطيعة مع الإنسانية.

يمكنكم تغيير أسمائكم لتبدو أكثر انتماءً إلى المنطقة. ويمكنكم التظاهر بأن الفلافل والحمص والزعتر تقاليد طهي عريقة تخصكم. لكنكم ستشعرون في أعماقكم دائمًا بألم هذا الخداع الهائل.

ولهذا فإن حتى الرسومات التي يصنعها أطفالنا وتُعلّق على جدار في الأمم المتحدة أو في جناح بالمستشفى تدفع قادتكم ومحاميكم إلى نوبات هستيرية من الانهيار.

لن تستطيعوا محو وجودنا، مهما قتلتم منا، مرة تلو الأخرى، طوال اليوم، كل يوم.

لسنا الصخور التي ظن حاييم وايزمان أنكم تستطيعون إزاحتها من الطريق. نحن الأرض نفسها. نحن أنهارها وأشجارها وحكاياتها.

لقد تغذّى كل ذلك بأجسادنا وحياتنا على مدى آلاف السنين من الاستيطان المتواصل بلا انقطاع في هذه الرقعة من الأرض بين نهر الأردن والبحر المتوسط. كان أسلافنا كنعانيين وعبرانيين وفلسطينيين قدامى وفينيقيين. ثم جاء الغزاة والحجاج الذين غادروا مجددًا، وأناس تزاوجوا أو اغتصبوا أو أحبّوا أو استقروا أو استعبدوا غيرهم أو اعتنقوا ديانات مختلفة أو صلّوا في هذه الأرض. وقد ترك كل هؤلاء أجزاءً من أنفسهم في أجسادنا وتراثنا الثقافي.

إن التاريخ الأسطوري والمتنازع عليه لهذه الأرض موجود حرفيًا في حمضنا النووي.

لا يمكنكم قتل ذلك أو محوَه بالدعاية. ومهما استخدمتم من تقنيات لإيقاع الموت، ومهما حشدت هوليوود أو كبرى التكتلات الإعلامية من موارد، فإن إفلاتكم من العقاب وغطرستكم سينتهيان يومًا ما.

ستتحرر فلسطين. وستستعيد الأرض عظمتها بوصفها مجتمعًا متعدد الأديان والأعراق وتعدديًا.

سنعيد بناء خطوط السكك الحديدية ونوسّعها، لتربط القاهرة بغزة والقدس وحيفا وطرابلس وبيروت ودمشق وعمّان والكويت وصلاح وما بعدها.

سنضع حدًا لآلة الحرب الصهيونية-الأمريكية القائمة على الهيمنة والتوسع واستخراج الموارد والتلوث والنهب.

وسيكون عليكم إما مغادرة الأرض، أو تعلّم العيش أخيرًا مع الآخرين على قدم المساواة.

Neden destek?

Aralık 2024 itibarıyla Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى), Oxford Union’da bir konuşma yaptı. Konuşma YouTube’da yayımlandı (kaynak), ancak daha sonra kaldırılarak İsrail’in savaş suçlarına ilişkin bölümlerin çıkarıldığı sansürlü bir sürümle değiştirildi. Susan Abulhawa bu sansür hakkında bilgilendirilmedi. Ekim 2026 itibarıyla Susan Abulhawa, konuşmasının eksiksiz ve düzenlenmemiş hâlinin yayımlanması hakkı için Oxford Union’a karşı açtığı davayı kazandı (kaynak).

Konuşmadan sansürlenen bölümler
Silinen bölümlerden biri, İsrail’in işgal ordusunun (IDF) 1980’lerde ve 1990’larda güney Lübnan’da patlayıcılarla donatılmış oyuncak benzeri nesneler bıraktığını ve bunların çocuklar nesneleri aldığında patladığını anlatıyordu.

Başka bir bölümde dinleyicilerden, Filistinlilerin, İsrail hapishanelerinde Filistinlilere uygulanan cinsel işkenceyi Yahudi mahkûmlara uyguladıklarını hayal etmeleri isteniyordu. Bölümde kızgın metal çubuklarla, dikenli ve elektrikli coplarla ve yangın söndürücülerle gerçekleştirilen saldırılar anlatılıyor; ayrıca Gazze’den tanınmış bir ortopedi cerrahı olan Dr. Adnan el-Barş’ın işkence görmesine ve Nisan 2024’te İsrail gözetiminde hayatını kaybetmesine değiniliyordu.

Üçüncü bir düzenleme, onun Siyonist hak görme anlayışını ve ayrıcalıklarını, ilahi olarak kayırılmış, kutsanmış ya da seçilmiş olma düşüncesi de dâhil olmak üzere, kınadığı bölümü çıkardı.

İki başka çıkarma da Siyonistlerin başkalarına hükmetmeden yaşayamadıkları ve tüm sınırları aştıkları, insan doğasının en iğrenç dürtülerini besledikleri ve Gazze’deki soykırım sırasında gerçek yüzlerini ortaya koydukları yönündeki suçlamaları ortadan kaldırdı.

Bu bölümlerden biri, “Kalplerimizi söküp aldınız,” sözleriyle başlıyordu.

Sansürsüz Oxford Union konuşması (28 Kasım 2024)
Başlamadan önce, konuşma sırasında soru almayacağımı ve yorumlara yanıt vermeyeceğimi belirtmek istiyorum. Bu nedenle lütfen sözümü kesmeyin.

1921’de Rus Yahudisi Chaim Weizmann, ülkenin yerli halkına ne yapılması gerektiği konusunda Dünya Siyonist Kongresi’nde konuşurken Filistinlileri “Yahudiye’nin kayaları”na benzetti: zorlu bir yoldan kaldırılması gereken engeller.

Adını bölgeye daha aitmiş gibi duyulması için David Ben-Gurion olarak değiştiren Polonyalı Yahudi David Grün, “Arapları kovmalı ve onların yerini almalıyız,” dedi. Filistin’i şiddet yoluyla sömürgeleştirmeyi ve ülkenin yerli halkını ortadan kaldırmayı planlayıp uygulayan ilk Siyonistlerin buna benzer binlerce açıklaması var.

Ancak yalnızca kısmen başarılı oldular. Filistinlilerin yüzde 80’ini öldürdüler ya da etnik temizlik yoluyla yerlerinden ettiler; bu da yüzde 20’mizin geride kaldığı anlamına geliyordu. Varlığımız, onların sömürgeci hayallerinin önünde bir engel olmaya devam etti. Sonraki on yıllarda, özellikle de 1967’de Filistin’in geri kalanını ele geçirmelerinden sonra, varlığımız onlar için bir saplantıya dönüştü.

Siyonistler varlığımızdan yakınarak her çevrede, bizimle ne yapacaklarını, Filistinlilerin doğum oranını ve demografik tehdit olarak nitelendirdikleri bebeklerimizi açıkça tartıştılar.

Başlangıçta burada bulunması planlanan Benny Morris, bir keresinde David Ben-Gurion’un işi bitirmemiş ve hepimizden kurtulmamış olmasından duyduğu üzüntüyü kamuoyu önünde dile getirdi. Böylece “Arap sorunu” diye adlandırdıkları şeyi ortadan kaldırmış olacaklardı.

Asıl adı Benjamin Mileikowsky olan Polonyalı Yahudi Benjamin Netanyahu, 1989’da Pekin’deki Tiananmen Meydanı protestoları sırasında, “dünyanın dikkati Çin’e çevrilmişken” Filistin nüfusunun büyük bir bölümünü sürme fırsatının kaçırılmış olmasından yakındı.

Varlığımızdan tamamen kurtulmak için önerilen çözümlerden biri, 1980’lerde ve 1990’larda uygulanan “kemiklerini kırma” politikasıydı. Bu politikayı, aynı nedenlerle adını Yitzhak Rabin olarak değiştiren Ukraynalı Yahudi Yitzhak Rabin emretti. Bu korkunç politika, kuşaklar boyunca Filistinlileri sakat bıraktı ama bizi topraklarımızı terk etmeye zorlayamadı.

Filistinlilerin direncinden duyulan hayal kırıklığıyla yeni bir söylem ortaya çıktı. Bu söylem, özellikle Gazze’nin kuzey kıyısı açıklarında trilyonlarca dolar değerinde olduğu tahmin edilen devasa bir doğal gaz sahasının keşfedilmesinden sonra belirginleşti. Bu yeni söylem, Albay Ephraim Eitan’ın 2004’teki şu sözlerinde görülüyordu: “Hepsini öldürmeliyiz.”

2018’de, İsrailli sözde entelektüel ve siyasi danışman Aaron Sofer şunda ısrar etti: “Bütün gün, her gün öldürmeli, öldürmeli ve öldürmeliyiz.”

Bu yıl Gazze’yi ziyaret ettiğimde, dokuz yaşından büyük olmayan küçük bir erkek çocuk gördüm. Askerlerin Gazze’nin aç çocuklarına bıraktığı bir yiyecek kutusu biçimindeki tuzak patlamış, çocuğun ellerini ve yüzünün bir bölümünü parçalamıştı. Daha sonra, Şucaiyye halkına zehirli yiyecekler de bıraktıklarını öğrendim.

1980’lerde ve 1990’larda İsrailli askerler güney Lübnan’da oyuncak biçiminde tuzaklar da bırakmıştı. Heyecanla oyuncakları alan çocuklar, bu nesnelerin patlamasıyla yaralanıyordu. Verdikleri zarar şeytani. Yine de sizden mağdur olanların kendileri olduğuna inanmanızı bekliyorlar.

Avrupa’daki Holokost’u öne sürüp antisemitizm diye bağırarak, temel sağduyunuzu bir kenara bırakmanızı ve çocuklara her gün sözde öldürme amaçlı atışlar yapılmasının, ailelerin diri diri gömüldüğü ve bütün soyların yok edildiği mahallelerin bombalanmasının meşru müdafaa olduğuna inanmanızı bekliyorlar.

72 saatten uzun süre hiçbir şey yememiş, yalnızca bir kolu işlevini yerine getirebilir hâlde kalmasına rağmen savaşmayı sürdürmüş bir adamın, halkını kendi vatanında özgür görme yönündeki sarsılmaz arzusuyla değil, doğuştan gelen bir vahşilikle ve Yahudilere karşı akıl dışı bir nefret ya da kıskançlıkla hareket ettiğine inanmanızı istiyorlar.

Burada İsrail’in bir apartheid devleti mi yoksa soykırım işleyen bir devlet mi olduğunu tartışmak için bulunmadığımız benim için açık. Bu tartışma, nihayetinde Filistinlilerin yaşamlarının değerine ilişkin. Okullarımızın, araştırma merkezlerimizin, kitaplarımızın ve sanatımızın değerine ilişkin. Hayatımız boyunca inşa ettiğimiz ve kuşakların anılarını barındıran evlerimizin değerine ilişkin.

İnsanlığımızın ve kendi kaderimizi belirleme hakkımızın, bedenlerimizin ve hedeflerimizin değerine ilişkin.

Çünkü roller değişmiş olsaydı — yani Filistinliler son seksen yılda Yahudilerin evlerini çalmış, onları yerlerinden etmiş, ezmiş, hapsetmiş, zehirlemiş, işkence etmiş, öldürmüş, tecavüz etmiş ve kötü muameleye maruz bırakmış olsaydı; Filistinliler bir yılda tahminen 300.000 Yahudiyi öldürmüş, gazetecilerini, düşünürlerini, sağlık çalışanlarını, sporcularını ve sanatçılarını hedef almış, İsrail’deki tüm hastaneleri, üniversiteleri, kütüphaneleri, müzeleri, kültür merkezlerini ve sinagogları bombalamış, aynı zamanda vatandaşların katliamı bir turistik etkinlikmiş gibi izleyebilecekleri bir seyir platformu kurmuş olsaydı;

- Filistinliler yüz binlerce Yahudiyi dayanıksız çadırlara doldurmuş, sözde güvenli bölgelerde bombalamış, diri diri yakmış ve yiyecek, su ve ilaçtan mahrum bırakmış olsaydı; Filistinliler kendi çocuklarını boş tencerelerle yalınayak dolaşmaya, anne babalarının et parçalarını plastik torbalarda toplamaya ve kardeşlerini, kuzenlerini ve arkadaşlarını gömmeye zorlamış olsaydı; çocukları geceleri çadırlardan gizlice çıkıp anne babalarının mezarlarında uyumaya ve aileleriyle yeniden birleşip bu korkunç dünyada yalnız kalmamak için ölümü dilemeye zorlamış olsaydı;

- onları öylesine dehşete düşürmüş olsaydık ki çocukları saçlarını, hafızalarını ve akıl sağlıklarını kaybetmiş, dört ve beş yaşındaki çocuklar bile kalp durması nedeniyle ölmüş olsaydı; yenidoğan yoğun bakım ünitelerindeki bebekleri acımasızca hastane yataklarında tek başlarına ölmeye mahkûm etmiş, ağlamaktan artık ağlayamaz hâle gelene kadar ağlamalarını izlemiş, ardından aynı yerde ölüp çürümelerine izin vermiş olsaydık;

- Filistinliler aç Yahudileri kandırmak için buğday unu yüklü bir kamyonu yem olarak kullanmış ve günlük ekmek paylarını almak üzere toplandıklarında üzerlerine ateş açmış olsaydı; Filistinliler sonunda aç Yahudilerin bulunduğu bir sığınağa yiyecek sevkiyatının ulaşmasına izin verip kimse yiyeceğin tadına bakamadan sığınağın tamamını ve bir kamyonu ateşe vermiş olsaydı;

- Filistinli bir keskin nişancı, tıpkı 2019’da bir İsrailli askerin yaptığı gibi, bir günde 42 Yahudiyi dizlerinden vurduğuyla övünmüş olsaydı; bir Filistinli, CNN’e tankıyla yüzlerce Yahudiyi ezdiğini ve bedenlerinin parçalanmış etlerinin tankın paletlerine sıkışıp kaldığını itiraf etmiş olsaydı;

- Filistinliler Yahudi doktorlara, hastalara ve diğer tutuklulara kızgın metal çubuklarla, dikenli ve elektrikli coplarla ve yangın söndürücülerle sistematik olarak tecavüz etmiş, bazılarını da Dr. Adnan Bour’un başına geldiği gibi tecavüz ederek öldürmüş olsaydı; Yahudi kadınlar sağlıksız koşullarda doğum yapmaya, sezaryene ya da anestezi uygulanmadan bacaklarının kesilmesine zorlanmış olsaydı; çocuklarını mahvedip ardından tanklarımızı onların oyuncaklarıyla süslemiş olsaydık; kadınlarını öldürmüş ya da yerlerinden etmiş, sonra da onların iç çamaşırlarını giyerek poz vermiş olsaydık;

Dünya, Yahudilerin sistematik biçimde yok edilişini canlı yayınlarla anbean izlemiş olsaydı, bunun terörizm mi yoksa soykırım mı olduğu kimsenin tartışma konusu olmazdı.

Buna rağmen iki Filistinli — Muhammad Alur ve ben — tam da bunu yapmak için buraya geldik. Tek yaşam seçeneklerimizin vatanımızı terk etmek, onların egemenliğine boyun eğmek ya da sessizce ve nazikçe ölmek olması gerektiğine inanan insanlarla tartışmanın aşağılanmasına katlanmak zorunda kaldık.

Ancak sizi herhangi bir konuda ikna etmek için geldiğimi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Bu meclisin iyi niyetle kabul ettiği ve takdir edilen karar, çağımızda yaşadığımız Holokost’un ortasında pek az anlam taşıyor.

Buraya Malcolm X’in ve James Baldwin’in ruhuyla geldim. Ben doğmadan önce ikisi de burada ve Cambridge’de, Siyonizmle aynı üstünlükçü ideolojileri benimseyen, iyi giyimli ve etkileyici konuşan canavarlarla karşı karşıya gelmişti: özel haklara ve ayrıcalıklara sahip oldukları, ilahi olarak kayırıldıkları, kutsandıkları ya da seçilmiş oldukları inancı.

Buradayım çünkü tarih bunu gerektiriyor; henüz doğmamış kuşaklara seslenmek ve savunmasız yerli halkların halı bombardımanına tutulmasının meşru gösterildiği bu olağanüstü dönemin kaydına katkıda bulunmak için.

Ayrıca burada ve başka her yerde bulunan Siyonistlere doğrudan seslenmek için geldim.

Kendi ülkeleriniz sizi öldürmeye çalışırken ve herkes size sırtını dönerken sizi evlerimizde ağırladık. Size yiyecek ve giysi verdik. Barınak sağladık ve ülkemizin zenginliklerini sizinle paylaştık.

Ve zamanı geldiğinde bizi evlerimizden ve vatanımızdan kovdunuz. Sonra bizi öldürdünüz, yağmaladınız, sahip olduğumuz her şeyi yaktınız ve talan ettiniz.

Kalplerimizi söküp aldınız; çünkü başkalarına hükmetmeden bu dünyada nasıl yaşanacağını bilmediğiniz açık. Bütün sınırları aştınız. Bütün sınırları aştınız ve insanın en iğrenç eğilimlerinden bazılarını beslediniz.

Ancak dünya nihayet uzun zamandır sizin tarafınızdan maruz kaldığımız terörü görmeye başladı. Kim olduğunuzu ve her zaman kim olduğunuzu görmeye başladı. Dünya, bedenlerimizi, zihinlerimizi, geleceğimizi ve geçmişimizi yok eden günlük eylemleri gerçekleştirirken, izlerken ve kutlarken sergilediğiniz sadizme, sevinç gösterilerine ve hazza hayretle bakıyor.

Bundan sonra ne olursa olsun ve kendinize ya da dünyanın geri kalanına hangi hikâyeleri anlatırsanız anlatın, o topraklara hiçbir zaman gerçekten ait olmayacaksınız. On yıllardır kesip yaktığınız zeytin ağaçlarının kutsallığını asla anlayamayacaksınız.

Bize meydan okumak ve kalplerimizi biraz daha kırmak uğruna onlarca yıl boyunca kesip yaktığınız zeytin ağaçlarının kutsallığını hiçbir zaman anlamayacaksınız. O topraklara gerçekten ait olan hiç kimse zeytin ağaçlarına böyle davranmaz.

Bölgeye ait olan hiç kimse Baalbek ya da Bir gibi kadim bir kültürel mirası bombalamaz veya yok etmez; sizin bizim mezarlıklarımızı yok ettiğiniz gibi eski mezarlıkları da tahrip etmez. Örneğin Kudüs’teki Anglikan mezarlığını ya da Malah’taki eski Müslüman âlimlerin ve savaşçıların mezar alanını.

Bu topraklardan gelen insanlar ölülere saygısızlık etmez. Bu nedenle ailem, yüzyıllar boyunca Zeytin Dağı’ndaki Yahudi mezarlığına baktı. Bu, ortak mirasımızın ve tarihimizin bir parçası olduğunu bildiğimiz bir şeye inanç ve özenle yaklaşmanın ürünü olan bir görevdi.

Atalarınız her zaman asıl yurtlarınızda, yani Polonya’da, Ukrayna’da, Yemen’de ve dünyanın başka yerlerinde gömülü kalacak.

Toprakların efsaneleri ve halk hikâyeleri size her zaman yabancı kalacak.

Giydiğimiz kıyafetlerde saklı olan kültürel dili hiçbir zaman okuyamayacaksınız. Bu kıyafetler yüzyıllar boyunca bu topraklarda gelişti ve bizim aracılığımızla biçimlendi. Her motif, her tasarım ve her desen yerel folklorun, bitki örtüsünün, kuşların, nehirlerin ve diğer yaban hayatının sırlarını anlatır.

Emlakçılarınızın pahalı ilanlarında “büyüleyici eski Arap evleri” dediği yapılar, onları inşa eden atalarımızın hikâyelerini ve anılarını her zaman taşıyacak.

Bu toprakların eski tabloları ve fotoğrafları sizi hiçbir zaman içine almayacak. Sizden hiçbir çıkarı olmayan, aksine sizin yüzünüzden kaybedecek çok şeyi bulunan insanlar tarafından sevilmenin ve desteklenmenin nasıl bir his olduğunu asla bilmeyeceksiniz.

Dünyanın dört bir yanındaki insanların özgürlüğünüz için şarkı söylemek ve slogan atmak üzere sokaklara ve stadyumlara akın etmesini görmenin nasıl bir his olduğunu hiçbir zaman yaşamayacaksınız. Bunun nedeni, herkesin inanmasını istediğiniz gibi Yahudi olmanız değil. Bunun nedeni, Yahudi kimliğinizin size dedemin ve kardeşlerinin yüzyıllardır ailemize ait olan topraklarda kendi elleriyle inşa ettiği ev üzerinde hak verdiğini düşünen şiddet yanlısı sömürgeciler olmanız.

Bunun nedeni, Siyonizmin Yahudilik için bir yük olmasıdır. İnsanlıktan kopuştur.

İsimlerinizi bölgeye daha aitmiş gibi duyulacak şekilde değiştirebilirsiniz. Falafel, humus ve za’atarın kadim mutfak gelenekleriniz olduğunu iddia edebilirsiniz. Ancak içinizde bu büyük aldatmacanın acısını her zaman hissedeceksiniz.

Bu yüzden, Birleşmiş Milletler’deki bir duvarda ya da hastane koğuşunda asılı çocuklarımızın çizimleri bile liderlerinizin ve hukukçularınızın histerik krizler geçirmesine yol açıyor.

Ne kadar çok kişimizi öldürürseniz öldürün, bizi yok edemeyeceksiniz — tekrar tekrar, bütün gün, her gün.

Biz Chaim Weizmann’ın yolunuzdan kaldırabileceğinizi düşündüğü kayalar değiliz. Biz toprağın kendisiyiz. Onun nehirleri, ağaçları ve hikâyeleriyiz.

Bütün bunlar, Ürdün Nehri ile Akdeniz arasındaki bu toprak parçasında binlerce yıl boyunca kesintisiz biçimde yerleşik yaşam sürdürmüş olmamız sayesinde bedenlerimiz ve hayatlarımızla beslendi. Atalarımız Kenanlılar, İbraniler, Filistliler ve Fenikelilerdi. Ardından gelip yeniden giden fatihler ve hacılar geldi; birbirleriyle evlenen, tecavüz eden, seven, yerleşen, başkalarını köleleştiren, din değiştiren ya da bu topraklarda dua eden insanlar da geldi. Hepsi bedenlerimizde ve kültürel mirasımızda kendilerinden izler bıraktı.

Bu toprakların efsanelerle ve çatışmalarla dolu tarihi, kelimenin tam anlamıyla DNA’mızda bulunuyor.

Bunu öldüremez ya da propagandayla ortadan kaldıramazsınız. Hangi ölüm teknolojisini kullanırsanız kullanın, Hollywood ya da büyük medya şirketleri hangi kaynakları seferber ederse etsin, cezasızlığınız ve kibriniz bir gün sona erecek.

Filistin özgür olacak. Bu topraklar çok dinli, çok etnili ve çoğulcu bir toplum olarak ihtişamını yeniden kazanacak.

Kahire’yi Gazze’ye, Kudüs’e, Hayfa’ya, Trablus’a, Beyrut’a, Şam’a, Amman’a, Kuveyt’e, Salah’a ve daha ötesine bağlayan demiryollarını yeniden kuracak ve genişleteceğiz.

Hâkimiyet, yayılmacılık, kaynakların çıkarılması, kirlilik ve yağma üzerine kurulu bu Siyonist-Amerikan savaş makinesine son vereceğiz.

Ve ya bu topraklardan ayrılacaksınız ya da sonunda başkalarıyla eşit koşullarda birlikte yaşamayı öğreneceksiniz.

چرا حمایت کنیم؟

تا دسامبر ۲۰۲۴، سوزان أبو الهوى سخنرانی‌ای در اتحادیه آکسفورد ایراد کرد که در یوتیوب منتشر شد (منبع)، اما بعداً حذف شد و نسخه‌ای سانسورشده جای آن را گرفت که بخش‌های مربوط به جنایات جنگی اسرائیل از آن ویرایش و حذف شده بود. سوزان أبو الهوى از این سانسور مطلع نشده بود. تا اکتبر ۲۰۲۶، سوزان أبو الهوى در دعوای حقوقی علیه اتحادیه آکسفورد درباره حق انتشار سخنرانی کامل و ویرایش‌نشده خود پیروز شد (منبع).

بخش‌های سانسورشده سخنرانی
یکی از بخش‌های حذف‌شده توضیح می‌داد که چگونه ارتش اشغالگر اسرائیل (IDF) در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ اشیای انفجاری شبیه اسباب‌بازی را در جنوب لبنان رها می‌کرد؛ اشیایی که وقتی کودکان آن‌ها را برمی‌داشتند منفجر می‌شدند.

بخش دیگری از حاضران می‌خواست تصور کنند که فلسطینی‌ها زندانیان یهودی را در معرض همان شکنجه جنسی قرار می‌دهند که فلسطینی‌ها در زندان‌های اسرائیل متحمل می‌شوند. این بخش از آزارهایی با میله‌های فلزی گداخته، باتوم‌های میخ‌دار و برقی و کپسول‌های آتش‌نشانی سخن می‌گفت و به شکنجه دکتر عدنان البرش، جراح برجسته ارتوپدی از غزه، و مرگ او در بازداشت اسرائیل در آوریل ۲۰۲۴ اشاره می‌کرد.

ویرایش سوم، محکومیت او به خودحق‌پنداری و امتیازطلبی صهیونیستی را حذف کرد؛ از جمله این تصور که آنان از حمایت الهی برخوردارند، برکت یافته‌اند یا قوم برگزیده هستند.

دو حذف دیگر نیز اتهام‌هایی را کنار گذاشتند که بر اساس آن‌ها صهیونیست‌ها نمی‌توانند بدون سلطه بر دیگران زندگی کنند و از همه مرزها عبور کرده‌اند، نفرت‌انگیزترین تمایلات انسانی را پرورانده‌اند و در جریان نسل‌کشی در غزه ماهیت واقعی خود را آشکار کرده‌اند.

یکی از این بخش‌ها با این جمله آغاز می‌شد: «قلب‌های ما را از سینه بیرون کشیدید.»

سخنرانی سانسورنشده اتحادیه آکسفورد (۲۸ نوامبر ۲۰۲۴)
پیش از آغاز، می‌خواهم روشن کنم که در طول سخنرانی به پرسش‌ها یا اظهارنظرها پاسخ نخواهم داد؛ بنابراین لطفاً حرفم را قطع نکنید.

وقتی حاییم وایزمن، یهودی روسی، در سال ۱۹۲۱ در کنگره جهانی صهیونیست درباره اینکه با جمعیت بومی این سرزمین چه باید کرد سخن گفت، فلسطینی‌ها را به «صخره‌های یهودیه» تشبیه کرد: موانعی که باید از مسیر دشواری کنار زده می‌شدند.

دیوید گرون، یهودی لهستانی که نام خود را به دیوید بن‌گوریون تغییر داد تا بومی‌تر به نظر برسد، گفت: «باید عرب‌ها را بیرون کنیم و جای آن‌ها را بگیریم.» هزاران اظهارنظر مشابه از صهیونیست‌های اولیه وجود دارد که استعمار خشونت‌آمیز فلسطین و نابودی مردم بومی آن را برنامه‌ریزی و اجرا کردند.

اما آن‌ها فقط تا حدی موفق شدند. ۸۰ درصد از فلسطینی‌ها را کشتند یا از طریق پاک‌سازی قومی آواره کردند؛ یعنی ۲۰ درصد از ما باقی ماندیم. حضور ما همچنان مانعی بر سر راه خیال‌پردازی‌های استعمارگرانه آن‌ها بود و در دهه‌های بعد، وجود ما به وسواسی برایشان تبدیل شد؛ به‌ویژه پس از آنکه در سال ۱۹۶۷ باقی‌مانده فلسطین را تصرف کردند.

صهیونیست‌ها از حضور ما ابراز نارضایتی می‌کردند و در همه محافل، آشکارا درباره اینکه با ما، نرخ زاد‌وولد فلسطینی‌ها و نوزادان ما چه کنند بحث می‌کردند؛ نوزادانی که آن‌ها را تهدیدی جمعیتی می‌نامیدند.

بنی موریس، که قرار بود در اصل در اینجا حضور داشته باشد، زمانی علناً ابراز تأسف کرد که چرا دیوید بن‌گوریون کار را تمام نکرد و از شر همه ما خلاص نشد. چنین کاری چیزی را که آن‌ها «مسئله عرب» می‌نامند از میان برمی‌داشت.

بنیامین نتانیاهو، یهودی لهستانی که نام اصلی‌اش بنیامین میلئیکوفسکی است، ابراز تأسف کرد که در جریان اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در پکن در سال ۱۹۸۹ فرصتی برای اخراج بخش بزرگی از جمعیت فلسطینی از دست رفت؛ فرصتی که در آن «توجه جهان به چین معطوف بود».

یکی از راه‌حل‌هایی که برای پایان دادن به صرفِ وجود ما پیشنهاد شد، سیاست «استخوان‌هایشان را بشکنید» در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بود. این سیاست به دستور ییتسحاک رابین، یهودی اوکراینی، اجرا شد؛ او نیز به همان دلایل نام خود را به ییتسحاک رابین تغییر داده بود. این سیاست هولناک نسل‌های متعددی از فلسطینی‌ها را معلول کرد، اما نتوانست ما را وادار به ترک سرزمینمان کند.

در پی ناکامی در برابر مقاومت فلسطینی‌ها، گفتمانی تازه شکل گرفت؛ به‌ویژه پس از کشف میدان عظیمی از گاز طبیعی در آب‌های ساحلی شمال غزه که ارزش آن تریلیون‌ها دلار برآورد می‌شود. این گفتمان تازه در سخنان سرهنگ افرایم ایتان در سال ۲۰۰۴ بازتاب یافت: «باید همه آن‌ها را بکشیم.»

آرون سوفر، روشنفکر به‌اصطلاح اسرائیلی و مشاور سیاسی، در سال ۲۰۱۸ بر این موضع پافشاری کرد: «باید تمام روز، هر روز، بکشیم و بکشیم و بکشیم.»

وقتی امسال از غزه دیدار کردم، پسربچه‌ای دیدم که حداکثر نه سال داشت و دست‌هایش و بخشی از صورتش بر اثر انفجار تله‌ای به شکل یک قوطی غذا از بین رفته بود؛ تله‌ای که سربازان برای کودکان گرسنه غزه به جا گذاشته بودند. بعدتر فهمیدم که آن‌ها برای مردم شجاعیه غذای مسموم هم گذاشته بودند.

در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، سربازان اسرائیلی همچنین تله‌هایی به شکل اسباب‌بازی در جنوب لبنان رها کرده بودند. این اسباب‌بازی‌ها هنگامی منفجر می‌شدند که کودکان مشتاق آن‌ها را برمی‌داشتند. آسیبی که آن‌ها وارد می‌کنند شیطانی است. با این حال، انتظار دارند شما باور کنید که خودشان قربانی‌اند.

آن‌ها با اشاره به هولوکاست اروپا و فریاد زدن اتهام یهودستیزی، انتظار دارند عقل سلیم خود را کنار بگذارید و بپذیرید که تیراندازی روزانه به کودکان با شلیک‌هایی که به‌اصطلاح برای کشتن انجام می‌شوند، و بمباران محله‌های کاملی که در آن خانواده‌ها زنده‌به‌گور می‌شوند و نسل‌های خانوادگی به‌کلی نابود می‌شوند، دفاع از خود است.

آن‌ها می‌خواهند باور کنید مردی که بیش از ۷۲ ساعت چیزی نخورده بود و حتی وقتی فقط یک دست کارآمد برایش باقی مانده بود به مبارزه ادامه داد، نه از میل تسلیم‌ناپذیر به آزادی مردمش در سرزمین خود، بلکه از وحشی‌گری ذاتی و نفرت یا حسادت غیرمنطقی نسبت به یهودیان انگیزه می‌گرفت.

برای من روشن است که ما اینجا نیستیم تا بحث کنیم که آیا اسرائیل یک دولت آپارتاید است یا دولتی که مرتکب نسل‌کشی می‌شود. این بحث در نهایت درباره ارزش جان فلسطینی‌ها است. درباره ارزش مدارس، مراکز پژوهشی، کتاب‌ها و هنر ماست. درباره ارزش خانه‌هایی است که تمام عمر خود را صرف ساختنشان کرده‌ایم و خاطرات نسل‌های پیاپی را در خود جای داده‌اند.

این بحث درباره ارزش انسانیت و حق تعیین سرنوشت ما، درباره بدن‌ها و آرزوهای ماست.

زیرا اگر جای ما و آن‌ها عوض شده بود — اگر فلسطینی‌ها طی هشت دهه گذشته خانه‌های یهودیان را می‌دزدیدند، آن‌ها را آواره، سرکوب، زندانی، مسموم، شکنجه، قتل‌عام و مورد تجاوز و بدرفتاری قرار می‌دادند؛ اگر فلسطینی‌ها در یک سال حدود ۳۰۰ هزار یهودی را می‌کشتند، روزنامه‌نگاران، متفکران، کارکنان حوزه سلامت، ورزشکاران و هنرمندانشان را هدف قرار می‌دادند، تمام بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها، کتابخانه‌ها، موزه‌ها، مراکز فرهنگی و کنیسه‌های اسرائیل را بمباران می‌کردند و هم‌زمان سکویی برای تماشا می‌ساختند تا شهروندان بتوانند کشتار را مانند یک جاذبه گردشگری تماشا کنند؛

- اگر فلسطینی‌ها صدها هزار یهودی را در چادرهای سست و ناامن گرد هم می‌آوردند، آن‌ها را در مناطق موسوم به امن بمباران می‌کردند، زنده‌زنده می‌سوزاندند و از غذا، آب و دارو محروم می‌کردند؛ اگر فلسطینی‌ها کودکان خود را وادار می‌کردند پابرهنه و با دیگ‌های خالی راه بروند، گوشت بدن والدینشان را در کیسه‌های پلاستیکی جمع کنند و خواهران و برادران، پسرعموها و دخترعموها و دوستانشان را دفن کنند؛ اگر کودکان را وادار می‌کردند شبانه از چادرها بیرون بخزند و روی قبر والدینشان بخوابند و آرزوی مرگ کنند تا دوباره به خانواده‌هایشان بپیوندند و از تنها ماندن در این جهان هولناک رهایی یابند؛

- اگر چنان آن‌ها را وحشت‌زده کرده بودیم که کودکانشان مو، حافظه و سلامت عقل خود را از دست می‌دادند و حتی کودکان چهار و پنج‌ساله بر اثر ایست قلبی می‌مردند؛ اگر نوزادان بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان را بی‌رحمانه مجبور می‌کردیم تنها در تخت‌های بیمارستان جان بدهند، آن‌قدر گریه کنند تا دیگر نتوانند گریه کنند و سپس در همان‌جا بمیرند و پیکرشان متلاشی شود؛

- اگر فلسطینی‌ها از کامیونی پر از آرد گندم به‌عنوان طعمه‌ای برای یهودیان گرسنه استفاده می‌کردند و سپس هنگامی که برای گرفتن سهم روزانه نان جمع شده بودند به سویشان آتش می‌گشودند؛ اگر فلسطینی‌ها سرانجام اجازه می‌دادند محموله‌ای از غذا به پناهگاهی برسد که یهودیان گرسنه در آن بودند و سپس پیش از آنکه کسی فرصت چشیدن غذا را پیدا کند، تمام پناهگاه و یک کامیون را به آتش می‌کشیدند؛

- اگر یک تک‌تیرانداز فلسطینی به این افتخار می‌کرد که در یک روز به زانوی ۴۲ یهودی شلیک کرده است، همان‌طور که یک سرباز اسرائیلی در سال ۲۰۱۹ چنین کرد؛ اگر یک فلسطینی به سی‌ان‌ان اعتراف می‌کرد که با تانک خود صدها یهودی را زیر گرفته و گوشت له‌شده بدنشان در شنی‌های تانک گیر کرده است؛

- اگر فلسطینی‌ها به‌طور نظام‌مند به پزشکان یهودی، بیماران و دیگر زندانیان با میله‌های فلزی گداخته، باتوم‌های میخ‌دار و برقی و کپسول‌های آتش‌نشانی تجاوز می‌کردند و در برخی موارد آن‌ها را با تجاوز به قتل می‌رساندند، همان‌طور که برای دکتر عدنان بور و دیگران اتفاق افتاد؛ اگر زنان یهودی مجبور می‌شدند در شرایط غیربهداشتی زایمان کنند، سزارین شوند یا بدون بیهوشی پایشان قطع شود؛ اگر کودکان آن‌ها را نابود می‌کردیم و سپس تانک‌هایمان را با اسباب‌بازی‌هایشان تزئین می‌کردیم؛ اگر زنان آن‌ها را می‌کشتیم یا آواره می‌کردیم و سپس با لباس زیرشان ژست می‌گرفتیم؛

اگر جهان در لحظه و از طریق پخش زنده نابودی نظام‌مند یهودیان را می‌دید، هیچ‌کس بحث نمی‌کرد که آیا این کار تروریسم است یا نسل‌کشی.

با این حال، دو فلسطینی — محمد العور و من — برای انجام دقیقاً همین کار به اینجا آمده‌ایم. ما ناچار شده‌ایم تحقیرِ بحث کردن با کسانی را تحمل کنیم که معتقدند تنها گزینه‌های ما در زندگی باید ترک سرزمین مادری، تسلیم شدن در برابر سلطه آن‌ها یا مردن در سکوت و با ادب باشد.

اما اگر فکر می‌کنید برای قانع کردن شما به هر چیزی آمده‌ام، اشتباه می‌کنید. این قطعنامه مجمع که با نیت خیر تصویب شده و شایسته قدردانی است، در میانه هولوکاستی که در دوران ما تجربه می‌کنیم اهمیت چندانی ندارد.

من با روح مالکوم ایکس و جیمز بالدوین آمده‌ام. هر دو، پیش از آنکه من به دنیا بیایم، در اینجا و در کمبریج در برابر هیولاهایی خوش‌پوش و خوش‌بیان ایستادند که همان ایدئولوژی‌های برتری‌طلبانه صهیونیسم را در سر داشتند: باور به داشتن حقوق و امتیازهای ویژه و برخورداری از حمایت الهی، برکت‌یافتگی یا برگزیده بودن.

من به خاطر تاریخ اینجا هستم؛ تا با نسل‌هایی سخن بگویم که هنوز به دنیا نیامده‌اند و به ثبت روایت این دوران استثنایی کمک کنم؛ دورانی که در آن بمباران گسترده مردم بومی و بی‌دفاع مشروع جلوه داده می‌شود.

همچنین آمده‌ام تا مستقیماً با صهیونیست‌های حاضر در اینجا و هر جای دیگر سخن بگویم.

وقتی کشورهای خودتان می‌خواستند شما را به قتل برسانند و همه دیگران به شما پشت کرده بودند، ما در خانه‌هایمان از شما استقبال کردیم. به شما غذا و لباس دادیم. برایتان سرپناه فراهم کردیم و ثروت سرزمینمان را با شما تقسیم کردیم.

اما وقتی زمانش رسید، ما را از خانه‌هایمان و وطنمان بیرون کردید. سپس ما را کشتید، اموالمان را غارت کردید و هرچه داشتیم سوزاندید و به یغما بردید.

قلب‌هایمان را از سینه بیرون کشیدید، زیرا روشن است که نمی‌دانید چگونه می‌توان در جهان بدون سلطه بر دیگران زندگی کرد. از همه مرزها عبور کرده‌اید. از همه مرزها گذشته‌اید و برخی از نفرت‌انگیزترین گرایش‌های انسانی را در خود پرورانده‌اید.

اما جهان سرانجام دارد وحشتی را می‌بیند که مدت‌ها از سوی شما متحمل شده‌ایم. جهان دارد می‌بیند چه کسانی هستید و همیشه چه کسانی بوده‌اید. جهان با شگفتی به سادیسم، لذت، شادی و سرخوشی‌ای می‌نگرد که هنگام انجام دادن، تماشا کردن و تشویق اعمال روزانه‌ای از خود نشان می‌دهید که بدن‌ها، ذهن‌ها، آینده و گذشته ما را نابود می‌کنند.

اما از این پس هر اتفاقی بیفتد و هر داستانی که برای خودتان و بقیه جهان تعریف کنید، هرگز واقعاً به آن سرزمین تعلق نخواهید داشت. هرگز قداست درختان زیتون را درک نخواهید کرد؛ همان درختانی که دهه‌هاست قطع و سوزانده‌اید.

هرگز قداست درختان زیتون را درک نخواهید کرد؛ درختانی که دهه‌ها قطع و سوزانده‌اید، فقط برای اینکه با ما مقابله کنید و اندکی بیشتر قلب‌هایمان را بشکنید. هیچ‌کس که واقعاً به آن سرزمین تعلق داشته باشد چنین کاری با درختان زیتون نمی‌کند.

هیچ‌کس که به این منطقه تعلق داشته باشد میراث فرهنگی کهنی مانند بعلبک یا بیر را بمباران یا نابود نمی‌کند و گورستان‌های قدیمی را آن‌گونه که شما گورستان‌های ما را نابود می‌کنید، ویران نمی‌سازد؛ برای نمونه، گورستان انگلیکان در اورشلیم یا محل دفن عالمان و جنگجویان مسلمان قدیمی در ملاح.

کسانی که از این سرزمین برخاسته‌اند به مردگان بی‌حرمتی نمی‌کنند. به همین دلیل خانواده من قرن‌ها از گورستان یهودیان در کوه زیتون نگهداری کرده است. این وظیفه‌ای بود که با ایمان و مراقبت انجام می‌شد، از چیزی که می‌دانیم بخشی از میراث و تاریخ مشترک ماست.

نیاکان شما همیشه در سرزمین‌های اصلی خود دفن خواهند بود: در لهستان، اوکراین، یمن و دیگر نقاط جهان.

افسانه‌ها و داستان‌های عامیانه این سرزمین همیشه برای شما بیگانه خواهند ماند.

هرگز قادر نخواهید بود زبان فرهنگی نهفته در لباس‌هایی را بخوانید که می‌پوشیم؛ لباس‌هایی که طی قرن‌ها در این سرزمین شکل گرفته‌اند و از طریق ما تکامل یافته‌اند. هر نقش، هر طرح و هر الگو از رازهای فرهنگ عامه محلی، گیاهان، پرندگان، رودخانه‌ها و دیگر جلوه‌های حیات وحش حکایت می‌کند.

آنچه مشاوران املاک شما در آگهی‌های گران‌قیمت خود «خانه‌های قدیمی و دل‌نشین عربی» می‌نامند، همیشه داستان‌ها و خاطرات نیاکان ما را در خود خواهد داشت؛ همان کسانی که آن خانه‌ها را ساختند.

نقاشی‌ها و عکس‌های قدیمی این سرزمین هرگز شما را در خود جای نخواهند داد. هرگز احساس دوست داشته شدن و حمایت شدن از سوی مردمی را تجربه نخواهید کرد که چیزی از شما به دست نمی‌آورند، بلکه برعکس، همه‌چیز برای از دست دادن دارند.

هرگز احساس دیدن مردمی از سراسر جهان را تجربه نخواهید کرد که برای آواز خواندن و فریاد زدن در حمایت از آزادی شما به خیابان‌ها و ورزشگاه‌ها سرازیر می‌شوند. دلیلش این نیست که یهودی هستید، آن‌گونه که می‌خواهید همه باور کنند. دلیلش این است که استعمارگران خشونت‌طلبی هستید که تصور می‌کنید هویت یهودی‌تان به شما حق می‌دهد صاحب خانه‌ای باشید که پدربزرگم و برادرانش با دستان خود بر زمینی ساختند که قرن‌ها به خانواده ما تعلق داشت.

دلیلش این است که صهیونیسم باری بر دوش یهودیت است. این ایدئولوژی گسستی از انسانیت است.

می‌توانید نام‌هایتان را تغییر دهید تا بومی‌تر به نظر برسند. می‌توانید وانمود کنید که فلافل، حمص و زعتر از سنت‌های آشپزی باستانی شما هستند. اما در اعماق وجودتان، همیشه درد این فریب عظیم را احساس خواهید کرد.

به همین دلیل است که حتی نقاشی‌های کودکان ما که بر دیوار سازمان ملل یا در بخش بیمارستان آویزان‌اند، رهبران و وکلای شما را به فروپاشی‌های هیستریک می‌کشانند.

هرقدر هم که از ما بکشید، نخواهید توانست ما را محو کنید؛ بارها و بارها، تمام روز، هر روز.

ما آن صخره‌هایی نیستیم که حاییم وایزمن تصور می‌کرد می‌توانید از سر راه بردارید. ما خودِ زمین هستیم. ما رودخانه‌ها، درختان و روایت‌های آن هستیم.

تمام این‌ها با بدن‌ها و زندگی‌های ما در طول هزاران سال سکونت پیوسته و بی‌وقفه در این قطعه زمین میان رود اردن و دریای مدیترانه پرورش یافته است. نیاکان ما کنعانیان، عبرانیان، فلسطینیان باستان و فنیقی‌ها بودند. پس از آن فاتحان و زائرانی آمدند که دوباره رفتند؛ و مردمانی که با یکدیگر ازدواج کردند، تجاوز کردند، عشق ورزیدند، ساکن شدند، دیگران را به بردگی گرفتند، دین عوض کردند یا در این سرزمین دعا کردند. همه آن‌ها بخشی از وجود خود را در بدن‌ها و میراث فرهنگی ما به جا گذاشتند.

تاریخ افسانه‌ای و پرمنازعه این سرزمین به‌معنای واقعی کلمه در DNA ما وجود دارد.

نمی‌توانید آن را بکشید یا با تبلیغات از میان ببرید. هر فناوری مرگباری که به کار ببرید و هر منبعی را که هالیوود یا شرکت‌های بزرگ رسانه‌ای بسیج کنند، مصونیت شما از مجازات و غرورتان روزی به پایان خواهد رسید.

فلسطین آزاد خواهد شد. این سرزمین شکوه خود را به‌عنوان جامعه‌ای چنددینی، چندقومیتی و کثرت‌گرا بازخواهد یافت.

راه‌آهن‌هایی را که قاهره را به غزه، اورشلیم، حیفا، طرابلس، بیروت، دمشق، اَمان، کویت، صلاح و فراتر از آن متصل می‌کنند، بازسازی و گسترش خواهیم داد.

به این ماشین جنگی صهیونیستی-آمریکایی پایان خواهیم داد؛ ماشینی که بر سلطه، توسعه‌طلبی، استخراج منابع، آلودگی و غارت استوار است.

و شما یا این سرزمین را ترک خواهید کرد، یا سرانجام یاد خواهید گرفت که در شرایط برابر با دیگران زندگی کنید.

Warum unterstützen?

Bis Dezember 2024 hielt Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى) eine Rede an der Oxford Union, die auf YouTube veröffentlicht wurde (Quelle), später jedoch entfernt und durch eine zensierte Version ersetzt wurde, aus der Passagen über die Kriegsverbrechen Israels herausgeschnitten worden waren. Susan Abulhawa war über diese Zensur nicht informiert worden. Bis Oktober 2026 gewann Susan Abulhawa einen Rechtsstreit gegen die Oxford Union um das Recht, die vollständige, ungekürzte Rede zu veröffentlichen (Quelle).

Die zensierten Passagen der Rede
Eine der entfernten Passagen erklärte, wie die Besatzungsarmee Israels (IDF) in den 1980er- und 1990er-Jahren im Süden des Libanon Sprengkörper zurückließ, die wie Spielzeug aussahen und explodierten, wenn Kinder sie aufhoben.

Eine weitere Passage forderte die Anwesenden auf, sich vorzustellen, dass Palästinenser jüdische Gefangene derselben sexuellen Folter aussetzen würden, der Palästinenser in israelischen Gefängnissen ausgesetzt sind. In dieser Passage ging es um Misshandlungen mit glühenden Metallstangen, Stachel- und Elektroschlagstöcken sowie Feuerlöschern. Sie verwies auf die Folter von Dr. Adnan al-Bursh, einem angesehenen Orthopäden aus Gaza, und seinen Tod in israelischem Gewahrsam im April 2024.

Eine dritte Kürzung entfernte ihre Verurteilung des zionistischen Anspruchsdenkens und Privilegienbewusstseins, darunter die Vorstellung, göttlichen Beistand zu genießen, gesegnet oder das auserwählte Volk zu sein.

Zwei weitere Kürzungen strichen Vorwürfe, wonach Zionisten nicht ohne die Beherrschung anderer leben könnten, alle Grenzen überschritten hätten, einige der abscheulichsten menschlichen Neigungen kultivierten und während des Völkermords in Gaza ihr wahres Wesen offenbart hätten.

Eine dieser Passagen begann mit dem Satz: „Ihr habt uns die Herzen aus der Brust gerissen.“

Die unzensierte Rede an der Oxford Union (28. November 2024)
Bevor ich beginne, möchte ich klarstellen, dass ich während meiner Rede keine Fragen oder Kommentare beantworten werde. Bitte unterbrecht mich daher nicht.

Als Chaim Weizmann, ein russischer Jude, 1921 auf dem Zionistischen Weltkongress darüber sprach, was mit der einheimischen Bevölkerung dieses Landes geschehen sollte, verglich er die Palästinenser mit „Felsen in Judäa“: Hindernissen, die aus dem Weg geräumt werden mussten.

David Grün, ein polnischer Jude, der seinen Namen in David Ben-Gurion änderte, um einheimischer zu wirken, sagte: „Wir müssen die Araber vertreiben und ihren Platz einnehmen.“ Tausende ähnliche Äußerungen früher Zionisten sind dokumentiert, die die gewaltsame Kolonisierung Palästinas und die Vernichtung seiner indigenen Bevölkerung planten und durchführten.

Doch sie waren nur teilweise erfolgreich. 80 Prozent der Palästinenser wurden getötet oder durch ethnische Säuberung vertrieben – 20 Prozent von uns blieben also zurück. Unsere Anwesenheit stand weiterhin ihren kolonialen Fantasien im Weg, und in den folgenden Jahrzehnten wurde unsere Existenz für sie zur Obsession, besonders nachdem sie 1967 den Rest Palästinas besetzt hatten.

Zionisten beklagten unsere Anwesenheit und diskutierten in allen möglichen Kreisen offen darüber, was sie mit uns, der Geburtenrate der Palästinenser und unseren Babys tun sollten – Babys, die sie als demografische Bedrohung bezeichneten.

Benny Morris, der ursprünglich hier hätte anwesend sein sollen, bedauerte einmal öffentlich, dass David Ben-Gurion seine Arbeit nicht vollendet und uns nicht alle beseitigt hatte. Das hätte das beseitigt, was sie das „arabische Problem“ nennen.

Benjamin Netanjahu, ein polnischer Jude, dessen ursprünglicher Name Benjamin Mileikowsky lautet, bedauerte, dass 1989 während der Proteste auf dem Tian’anmen-Platz in Peking eine Gelegenheit verpasst worden sei, einen großen Teil der palästinensischen Bevölkerung zu vertreiben, als „die Aufmerksamkeit der Welt auf China gerichtet war“.

Eine der vorgeschlagenen Lösungen, um unserer bloßen Existenz ein Ende zu setzen, war in den 1980er- und 1990er-Jahren die Politik „Brecht ihnen die Knochen“. Sie wurde auf Anweisung von Jitzchak Rabin umgesetzt, einem ukrainischen Juden, der aus denselben Gründen ebenfalls seinen Namen in Jitzchak Rabin geändert hatte. Diese grausame Politik machte mehrere Generationen von Palästinensern zu Krüppeln, konnte uns aber nicht dazu bringen, unser Land zu verlassen.

Nach dem Scheitern, den palästinensischen Widerstand zu brechen, entstand ein neuer Diskurs, besonders nach der Entdeckung eines riesigen Erdgasfeldes vor der Küste im Norden von Gaza, dessen Wert auf Billionen Dollar geschätzt wird. Dieser neue Diskurs spiegelte sich 2004 in den Worten von Oberst Efraim Eitan wider: „Wir müssen sie alle töten.“

Aron Sofer, ein sogenannter israelischer Intellektueller und politischer Berater, beharrte 2018 auf dieser Haltung: „Wir müssen den ganzen Tag, jeden Tag, töten und töten und töten.“

Als ich dieses Jahr Gaza besuchte, sah ich einen Jungen, der höchstens neun Jahre alt war. Seine Hände und ein Teil seines Gesichts waren durch die Explosion einer als Lebensmitteldose getarnten Sprengfalle zerstört worden, die Soldaten für die hungernden Kinder von Gaza zurückgelassen hatten. Später erfuhr ich, dass sie auch vergiftete Lebensmittel für die Menschen in Shuja'iyya zurückgelassen hatten.

In den 1980er- und 1990er-Jahren hatten israelische Soldaten auch Sprengfallen in Form von Spielzeug im Süden des Libanon zurückgelassen. Diese Spielzeuge explodierten, sobald begeisterte Kinder sie aufhoben. Der Schaden, den sie anrichten, ist teuflisch. Dennoch erwarten sie, dass ihr glaubt, sie selbst seien die Opfer.

Sie erwarten, dass ihr angesichts des Holocausts in Europa und ihrer Rufe nach Antisemitismus euren gesunden Menschenverstand aufgebt und akzeptiert, dass das tägliche Schießen auf Kinder mit Schüssen, die angeblich töten sollen, sowie die Bombardierung ganzer Wohnviertel, in denen Familien lebendig begraben und ganze Familiengenerationen ausgelöscht werden, Selbstverteidigung sei.

Sie wollen, dass ihr glaubt, ein Mann, der mehr als 72 Stunden nichts gegessen hatte und weiterkämpfte, obwohl ihm nur noch eine funktionsfähige Hand geblieben war, sei nicht von seinem unerschütterlichen Wunsch nach Freiheit für sein Volk im eigenen Land angetrieben worden, sondern von angeborener Brutalität und irrationalem Hass oder Neid auf Juden.

Für mich ist klar, dass wir nicht hier sind, um darüber zu debattieren, ob Israel ein Apartheidstaat ist oder ein Staat, der Völkermord begeht. Letztlich geht es in dieser Debatte um den Wert palästinensischen Lebens. Um den Wert unserer Schulen, Forschungszentren, Bücher und Kunst. Um den Wert der Häuser, für deren Bau wir unser ganzes Leben aufgewendet haben und die die Erinnerungen aufeinanderfolgender Generationen in sich tragen.

In dieser Debatte geht es um den Wert unserer Menschlichkeit und unseres Rechts auf Selbstbestimmung, um unsere Körper und unsere Sehnsüchte.

Denn wenn unsere Rollen vertauscht wären – wenn Palästinenser in den vergangenen acht Jahrzehnten jüdische Häuser gestohlen, Juden vertrieben, unterdrückt, inhaftiert, vergiftet, gefoltert, massakriert, vergewaltigt und misshandelt hätten; wenn Palästinenser innerhalb eines Jahres etwa 300.000 Juden getötet, ihre Journalisten, Intellektuellen, Beschäftigten im Gesundheitswesen, Sportler und Künstler ins Visier genommen, sämtliche Krankenhäuser, Universitäten, Bibliotheken, Museen, Kulturzentren und Synagogen Israels bombardiert und gleichzeitig eine Tribüne errichtet hätten, von der aus Bürger das Massaker wie eine Touristenattraktion beobachten könnten;

- wenn Palästinenser Hunderttausende Juden in instabilen, unsicheren Zelten zusammengepfercht, sie in sogenannten sicheren Zonen bombardiert, lebendig verbrannt und ihnen Nahrung, Wasser und Medikamente verweigert hätten; wenn Palästinenser ihre Kinder gezwungen hätten, barfuß mit leeren Kochtöpfen herumzulaufen, das Fleisch ihrer Eltern in Plastiktüten zu sammeln und ihre Geschwister, Cousins und Cousinen sowie Freunde zu begraben; wenn sie Kinder gezwungen hätten, nachts aus den Zelten zu kriechen und auf den Gräbern ihrer Eltern zu schlafen und sich den Tod zu wünschen, um wieder mit ihren Familien vereint zu sein und der Einsamkeit in dieser schrecklichen Welt zu entkommen;

- wenn wir sie so sehr terrorisiert hätten, dass ihre Kinder ihre Haare, ihr Gedächtnis und ihren Verstand verlören und sogar vier- und fünfjährige Kinder an Herzstillstand stürben; wenn wir Neugeborene auf Intensivstationen grausam gezwungen hätten, allein in Krankenhausbetten zu sterben, so lange zu weinen, bis sie nicht mehr weinen könnten, und dann dort zu sterben, während ihre Körper verwesten;

- wenn Palästinenser einen Lastwagen voller Weizenmehl als Köder für hungernde Juden benutzt und dann auf sie geschossen hätten, als sie sich versammelten, um ihre tägliche Ration Brot zu erhalten; wenn Palästinenser schließlich eine Lebensmittellieferung zu einem Zufluchtsort gelassen hätten, in dem sich hungernde Juden befanden, und dann den gesamten Zufluchtsort und einen Lastwagen in Brand gesetzt hätten, bevor irgendjemand das Essen hätte probieren können;

- wenn ein palästinensischer Scharfschütze damit geprahlt hätte, an einem einzigen Tag 42 Juden ins Knie geschossen zu haben, so wie es 2019 ein israelischer Soldat tat; wenn ein Palästinenser gegenüber CNN gestanden hätte, mit seinem Panzer Hunderte Juden überrollt zu haben, deren zerquetschtes Fleisch in den Ketten des Panzers hängen geblieben sei;

- wenn Palästinenser jüdische Ärzte, Patienten und andere Gefangene systematisch mit glühenden Metallstangen, Stachel- und Elektroschlagstöcken sowie Feuerlöschern vergewaltigt und einige von ihnen durch Vergewaltigung getötet hätten, wie es Dr. Adnan Bursh und anderen widerfahren ist; wenn jüdische Frauen unter unhygienischen Bedingungen hätten entbinden müssen, Kaiserschnitte erhalten oder ohne Narkose Amputationen erdulden müssen; wenn wir ihre Kinder getötet und anschließend unsere Panzer mit deren Spielzeug geschmückt hätten; wenn wir ihre Frauen getötet oder vertrieben und danach mit ihrer Unterwäsche posiert hätten;

wenn die Welt die systematische Vernichtung von Juden live und in Echtzeit gesehen hätte, würde niemand darüber diskutieren, ob es sich um Terrorismus oder Völkermord handelt.

Dennoch sind zwei Palästinenser – Mohammed al-Aroor und ich – hierhergekommen, um genau das zu tun. Wir mussten die Demütigung ertragen, mit Menschen zu debattieren, die glauben, unsere einzigen Lebensoptionen sollten darin bestehen, unsere Heimat zu verlassen, uns ihrer Herrschaft zu unterwerfen oder still und höflich zu sterben.

Doch wenn ihr glaubt, ich sei hier, um euch von irgendetwas zu überzeugen, irrt ihr euch. Dieser wohlmeinende und anerkennenswerte Beschluss der Versammlung bedeutet angesichts des Holocausts, den wir in unserer Zeit erleben, nur wenig.

Ich bin im Geiste von Malcolm X und James Baldwin hier. Beide standen, noch bevor ich geboren wurde, hier und in Cambridge gut gekleideten, redegewandten Monstern gegenüber, die dieselben suprematistischen Ideologien des Zionismus vertraten: den Glauben an besondere Rechte und Privilegien sowie daran, göttlichen Beistand zu genießen, gesegnet oder auserwählt zu sein.

Ich bin wegen der Geschichte hier; um zu Generationen zu sprechen, die noch nicht geboren sind, und dazu beizutragen, die Geschichte dieser außergewöhnlichen Zeit festzuhalten, in der die großflächige Bombardierung der indigenen, wehrlosen Bevölkerung als legitim dargestellt wird.

Ich bin auch hier, um direkt mit den hier und anderswo anwesenden Zionisten zu sprechen.

Als eure eigenen Länder euch töten wollten und alle anderen euch den Rücken kehrten, nahmen wir euch in unseren Häusern auf. Wir gaben euch Nahrung und Kleidung. Wir boten euch Unterkunft und teilten den Reichtum unseres Landes mit euch.

Doch als die Zeit gekommen war, vertriebt ihr uns aus unseren Häusern und unserer Heimat. Dann habt ihr uns getötet, unser Eigentum geplündert und alles, was wir besaßen, verbrannt und geraubt.

Ihr habt uns die Herzen aus der Brust gerissen, denn offensichtlich wisst ihr nicht, wie man in der Welt lebt, ohne andere zu beherrschen. Ihr habt alle Grenzen überschritten. Ihr seid über jede Grenze hinausgegangen und habt einige der abscheulichsten menschlichen Neigungen kultiviert.

Doch die Welt beginnt endlich, den Schrecken zu erkennen, den wir so lange durch euch erlitten haben. Die Welt erkennt, wer ihr seid und wer ihr schon immer gewesen seid. Die Welt blickt erstaunt auf den Sadismus, das Vergnügen, die Freude und die Ekstase, die ihr beim Ausführen, Beobachten und Bejubeln der täglichen Taten zeigt, die unsere Körper, unseren Geist, unsere Zukunft und unsere Vergangenheit zerstören.

Doch was auch immer von nun an geschieht und welche Geschichte ihr euch selbst und dem Rest der Welt erzählt: Ihr werdet niemals wirklich zu diesem Land gehören. Ihr werdet niemals die Heiligkeit der Olivenbäume verstehen, die ihr seit Jahrzehnten fällt und verbrennt.

Ihr werdet niemals die Heiligkeit der Olivenbäume verstehen, die ihr seit Jahrzehnten fällt und verbrennt, nur um uns entgegenzutreten und unsere Herzen noch ein wenig mehr zu brechen. Niemand, der wirklich zu diesem Land gehört, würde so etwas mit Olivenbäumen tun.

Niemand, der zu dieser Region gehört, würde ein uraltes Kulturerbe wie Baalbek oder Bir bombardieren oder zerstören oder alte Friedhöfe so verwüsten, wie ihr unsere Friedhöfe zerstört – etwa den anglikanischen Friedhof in Jerusalem oder die Grabstätten alter muslimischer Gelehrter und Krieger in Mullah.

Menschen, die aus diesem Land stammen, entweihen nicht die Toten. Deshalb hat meine Familie den jüdischen Friedhof auf dem Ölberg jahrhundertelang gepflegt. Diese Aufgabe erfüllten wir mit Glauben und Sorgfalt, im Bewusstsein, dass er Teil unseres gemeinsamen Erbes und unserer gemeinsamen Geschichte ist.

Eure Vorfahren werden immer in ihren ursprünglichen Heimatländern begraben liegen: in Polen, der Ukraine, Jemen und anderswo auf der Welt.

Die Mythen und Volksmärchen dieses Landes werden euch immer fremd bleiben.

Ihr werdet niemals die kulturelle Sprache lesen können, die in den Kleidungsstücken steckt, die wir tragen – Kleidungsstücke, die sich über Jahrhunderte in diesem Land entwickelt und durch uns weiterentwickelt haben. Jedes Motiv, jedes Design und jedes Muster erzählt von den Geheimnissen der lokalen Folklore, von Pflanzen, Vögeln, Flüssen und anderen Formen der Tierwelt.

Was eure Immobilienmakler in ihren teuren Anzeigen als „charmante alte arabische Häuser“ bezeichnen, wird immer die Geschichten und Erinnerungen unserer Vorfahren in sich tragen – jener Menschen, die diese Häuser gebaut haben.

Die alten Gemälde und Fotografien dieses Landes werden euch niemals in sich aufnehmen. Ihr werdet niemals erleben, wie es sich anfühlt, von einem Volk geliebt und unterstützt zu werden, das nichts von euch zu gewinnen hat, sondern im Gegenteil alles zu verlieren.

Ihr werdet niemals erleben, wie Menschen aus aller Welt auf die Straßen und in die Stadien strömen, um für eure Freiheit zu singen und zu rufen. Der Grund dafür ist nicht, dass ihr Juden seid, wie ihr alle glauben machen wollt. Der Grund ist, dass ihr gewalttätige Kolonialisten seid, die glauben, eure jüdische Identität gebe euch das Recht, das Haus zu besitzen, das mein Großvater und seine Brüder eigenhändig auf einem Grundstück errichteten, das unserer Familie seit Jahrhunderten gehörte.

Der Grund ist, dass der Zionismus eine Bürde für das Judentum ist. Diese Ideologie ist ein Bruch mit der Menschlichkeit.

Ihr könnt eure Namen ändern, um einheimischer zu wirken. Ihr könnt so tun, als gehörten Falafel, Hummus und Za'atar zu euren uralten kulinarischen Traditionen. Doch tief in eurem Inneren werdet ihr immer den Schmerz dieser gewaltigen Täuschung spüren.

Deshalb treiben sogar die Zeichnungen unserer Kinder, die an den Wänden der Vereinten Nationen oder auf Krankenhausstationen hängen, eure Führungskräfte und Anwälte zu hysterischen Zusammenbrüchen.

Egal, wie viele von uns ihr tötet, ihr werdet uns nicht auslöschen können – immer wieder, den ganzen Tag, jeden Tag.

Wir sind nicht die Felsen, von denen Chaim Weizmann glaubte, ihr könntet sie aus dem Weg räumen. Wir sind das Land selbst. Wir sind seine Flüsse, Bäume und Erzählungen.

All dies ist durch unsere Körper und unser Leben während Tausender Jahre ununterbrochener, kontinuierlicher Besiedlung dieses Landstrichs zwischen dem Jordan und dem Mittelmeer gewachsen. Unsere Vorfahren waren Kanaaniter, Hebräer, antike Palästinenser und Phönizier. Danach kamen Eroberer und Pilger, die wieder fortgingen, sowie Menschen, die untereinander heirateten, vergewaltigten, liebten, sich niederließen, andere versklavten, ihre Religion wechselten oder in diesem Land beteten. Sie alle hinterließen einen Teil ihrer selbst in unseren Körpern und unserem kulturellen Erbe.

Die mythische und umkämpfte Geschichte dieses Landes ist buchstäblich in unserer DNA verankert.

Ihr könnt sie nicht töten oder durch Propaganda auslöschen. Welche tödliche Technologie ihr auch einsetzt und welche Ressourcen Hollywood oder große Medienkonzerne auch mobilisieren mögen – eure Straflosigkeit und euer Hochmut werden eines Tages ein Ende haben.

Palästina wird befreit werden. Dieses Land wird seinen Glanz als multireligiöse, multiethnische und pluralistische Gesellschaft wiedererlangen.

Wir werden die Eisenbahnlinien wiederaufbauen und erweitern, die Kairo mit Gaza, Jerusalem, Haifa, Tripolis, Beirut, Damaskus, Amman, Kuwait, Salah und darüber hinaus verbinden.

Wir werden dieser zionistisch-amerikanischen Kriegsmaschinerie ein Ende setzen, die auf Herrschaft, Expansionismus, Ressourcenabbau, Umweltverschmutzung und Plünderung beruht.

Und ihr werdet entweder dieses Land verlassen oder endlich lernen, unter gleichen Bedingungen mit anderen zu leben.

למה לתמוך?

עד דצמבר 2024, Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى) נשא נאום באוקספורד יוניון, שפורסם ב־יוטיוב (מקור), אך הוסר מאוחר יותר והוחלף בגרסה מצונזרת, שממנה נערכו והוסרו קטעים הנוגעים לפשעי המלחמה של ישראל. Susan Abulhawa לא קיבל הודעה על הצנזורה הזאת. עד אוקטובר 2026, Susan Abulhawa ניצח בתביעה משפטית נגד אוקספורד יוניון בנוגע לזכות לפרסם את נאומו המלא והבלתי ערוך (מקור).

הקטעים המצונזרים של הנאום
אחד הקטעים שהוסרו הסביר כיצד צבא הכיבוש של ישראל (IDF) השאיר בדרום לבנון, בשנות ה־80 וה־90, חפצים נפיצים שנראו כמו צעצועים והתפוצצו כאשר ילדים הרימו אותם.

קטע אחר ביקש מהנוכחים לדמיין שפלסטינים חושפים אסירים יהודים לאותה עינויים מיניים שפלסטינים עוברים בבתי הכלא של ישראל. הקטע תיאר התעללות באמצעות מוטות מתכת מלובנים, אלות משוננות וחשמליות ומטפי כיבוי אש, והתייחס לעינוייו של ד"ר עדנאן אל־ברש, מנתח אורתופדי בכיר מעזה, ולמותו במעצר ישראלי באפריל 2024.

עריכה שלישית הסירה את גינוי תחושת העליונות והזכאות לפריבילגיות של הציונות, לרבות האמונה שהם נהנים מתמיכה אלוהית, מבורכים או העם הנבחר.

שתי השמטות נוספות הסירו האשמות שלפיהן ציונים אינם מסוגלים לחיות בלי לשלוט באחרים, חצו את כל הגבולות, טיפחו כמה מהנטיות האנושיות הנתעבות ביותר וחשפו את טבעם האמיתי במהלך רצח העם בעזה.

אחד הקטעים האלה נפתח במשפט: „עקרתם את לבבותינו מחזנו”.

הנאום הלא מצונזר באוקספורד יוניון (28 בנובמבר 2024)
לפני שאתחיל, אני רוצה להבהיר שלא אענה על שאלות או הערות במהלך הנאום, ולכן אנא אל תקטעו אותי.

כאשר חיים ויצמן, יהודי רוסי, דיבר בקונגרס הציוני העולמי בשנת 1921 על מה שצריך לעשות עם האוכלוסייה הילידית של הארץ הזאת, הוא השווה את הפלסטינים ל„סלעי יהודה” — מכשולים שיש להסיר מהדרך.

דוד גרין, יהודי פולני ששינה את שמו לדוד בן־גוריון כדי להישמע ילידי יותר, אמר: „עלינו לגרש את הערבים ולתפוס את מקומם”. קיימות אלפי אמירות דומות של ציונים מוקדמים, שתכננו והוציאו לפועל את הקולוניזציה האלימה של פלסטין ואת השמדת האוכלוסייה הילידית שלה.

אך הם הצליחו רק באופן חלקי. 80 אחוזים מהפלסטינים נהרגו או נעקרו מבתיהם באמצעות טיהור אתני, כלומר 20 אחוזים מאיתנו נותרו. נוכחותנו עדיין עמדה בדרכן של הפנטזיות הקולוניאליות שלהם, ובעשורים שלאחר מכן עצם קיומנו הפך לאובססיה עבורם, במיוחד לאחר שכבשו ב־1967 את שארית פלסטין.

ציונים הביעו מורת רוח מנוכחותנו ודנו בגלוי, בכל מיני מסגרות, במה לעשות לנו, בשיעורי הילודה של הפלסטינים ובתינוקות שלנו — תינוקות שהם כינו איום דמוגרפי.

בני מוריס, שהיה אמור להיות כאן במקור, הביע פעם בפומבי צער על כך שדוד בן־גוריון לא השלים את המלאכה ולא נפטר מכולנו. הדבר היה מסלק את מה שהם מכנים „הבעיה הערבית”.

בנימין נתניהו, יהודי פולני ששמו המקורי הוא בנימין מיליקובסקי, הביע צער על כך שהוחמצה הזדמנות לגרש חלק גדול מהאוכלוסייה הפלסטינית במהלך מחאות כיכר טיין־אן־מן בבייג'ינג בשנת 1989, כאשר „תשומת הלב העולמית הייתה מופנית לסין”.

אחד הפתרונות שהוצעו כדי לשים קץ לעצם קיומנו היה מדיניות „לשבור להם את העצמות” בשנות ה־80 וה־90. המדיניות יושמה בהוראת יצחק רבין, יהודי אוקראיני, שגם הוא שינה את שמו ליצחק רבין מאותן סיבות. המדיניות האכזרית הפכה דורות רבים של פלסטינים לנכים, אך לא הצליחה לגרום לנו לעזוב את אדמתנו.

לאחר שהניסיונות לשבור את ההתנגדות הפלסטינית נכשלו, התפתח שיח חדש, במיוחד לאחר גילוי שדה גז טבעי עצום במים שמול החוף הצפוני של עזה, ששוויו מוערך בטריליוני דולרים. השיח החדש בא לידי ביטוי בדבריו של הקולונל אפרים איתן בשנת 2004: „עלינו להרוג את כולם”.

אהרון סופר, אינטלקטואל ויועץ פוליטי המכונה ישראלי, התעקש על עמדה זו בשנת 2018: „עלינו להרוג ולהרוג ולהרוג כל היום, בכל יום”.

כשביקרתי השנה בעזה, ראיתי ילד בן תשע לכל היותר, שידיו וחלק מפניו הושחתו מפיצוץ של מלכודת נפץ שהוסוותה כקופסת מזון, ושחיילים השאירו עבור ילדי עזה הרעבים. מאוחר יותר נודע לי שהם גם השאירו מזון מורעל עבור תושבי שג'אעייה.

בשנות ה־80 וה־90 השאירו חיילים ישראלים גם מלכודות בדמות צעצועים בדרום לבנון. הצעצועים האלה התפוצצו כאשר ילדים נלהבים הרימו אותם. הנזק שהם גורמים הוא שטני. ובכל זאת, הם מצפים שתאמינו שהם עצמם הקורבנות.

הם מצפים שתנטשו את השכל הישר שלכם לנוכח השואה באירופה וזעקותיהם על אנטישמיות, ושתקבלו את הטענה כי ירי יומיומי לעבר ילדים, ביריות שלכאורה נועדו להרוג, והפצצת שכונות שלמות שבהן משפחות נקברות בחיים ודורות שלמים של משפחות מושמדים — הם מעשי הגנה עצמית.

הם רוצים שתאמינו שאדם שלא אכל יותר מ־72 שעות והמשיך להילחם גם לאחר שנותרה לו רק יד אחת מתפקדת, הונע לא מכמיהתו הבלתי מתפשרת לחירות עמו בארצו, אלא מאכזריות מולדת ומשנאה או קנאה בלתי רציונלית כלפי יהודים.

ברור לי שלא באנו לכאן כדי להתווכח אם ישראל היא מדינת אפרטהייד או מדינה המבצעת רצח עם. הוויכוח הזה עוסק בסופו של דבר בערך חייהם של פלסטינים. בערכם של בתי הספר שלנו, מרכזי המחקר, הספרים והאמנות שלנו. בערכם של הבתים שהקדשנו את כל חיינו לבנייתם ושבהם אצורים זיכרונותיהם של דורות עוקבים.

הוויכוח הזה עוסק בערך האנושיות שלנו ובזכותנו להגדרה עצמית, בגופינו ובשאיפותינו.

כי אילו התחלפו התפקידים בינינו לבינם — אילו פלסטינים היו גונבים בתים של יהודים במהלך שמונת העשורים האחרונים, עוקרים אותם מבתיהם, מדכאים, כולאים, מרעילים, מענים, טובחים בהם, אונסים ומתעללים בהם; אילו פלסטינים היו הורגים כ־300 אלף יהודים בתוך שנה, מכוונים את התקפותיהם נגד עיתונאים, אינטלקטואלים, עובדי מערכת הבריאות, ספורטאים ואמנים יהודים, מפציצים את כל בתי החולים, האוניברסיטאות, הספריות, המוזיאונים, מרכזי התרבות ובתי הכנסת בישראל, ובו בזמן מקימים יציע שממנו יוכלו אזרחים לצפות בטבח כאילו היה אטרקציה תיירותית;

- אילו פלסטינים היו מרכזים מאות אלפי יהודים באוהלים רעועים ולא בטוחים, מפציצים אותם באזורים המכונים בטוחים, שורפים אותם חיים ומונעים מהם מזון, מים ותרופות; אילו פלסטינים היו מכריחים את ילדיהם ללכת יחפים עם סירים ריקים, לאסוף את בשר גופות הוריהם בשקיות פלסטיק ולקבור את אחיהם ואחיותיהם, בני דודיהם וחבריהם; אילו היו מכריחים ילדים לזחול בלילה החוצה מהאוהלים ולישון על קברי הוריהם, ולייחל למותם כדי להתאחד מחדש עם משפחותיהם ולהימלט מהבדידות בעולם הנורא הזה;

- אילו היינו מטילים עליהם אימה כה רבה עד שילדיהם היו מאבדים את שיערם, את זיכרונם ואת שפיות דעתם, ואפילו ילדים בני ארבע וחמש היו מתים מדום לב; אילו היינו מאלצים באכזריות פגים ותינוקות ביחידות לטיפול נמרץ ביילודים למות לבדם במיטות בית החולים, לבכות עד שלא יוכלו עוד לבכות, ואז למות שם כשגופותיהם מתפרקות;

- אילו פלסטינים היו משתמשים במשאית עמוסת קמח חיטה כפיתיון ליהודים רעבים ואז פותחים עליהם באש כאשר היו מתאספים לקבל את מנת הלחם היומית שלהם; אילו פלסטינים היו מאפשרים לבסוף למשלוח מזון להגיע למקלט שבו נמצאו יהודים רעבים, ואז מעלים באש את המקלט כולו ומשאית, לפני שמישהו היה מספיק לטעום מהאוכל;

- אילו צלף פלסטיני היה מתפאר בכך שירה בברכיהם של 42 יהודים ביום אחד, כפי שעשה חייל ישראלי בשנת 2019; אילו פלסטיני היה מודה בפני CNN שדרס מאות יהודים באמצעות הטנק שלו, ובשרם המרוסק נתקע בזחלי הטנק;

- אילו פלסטינים היו אונסים באופן שיטתי רופאים יהודים, מטופלים ואסירים אחרים באמצעות מוטות מתכת מלובנים, אלות משוננות וחשמליות ומטפי כיבוי אש, ובמקרים מסוימים הורגים אותם באונס, כפי שקרה לד"ר עדנאן בורש ולאחרים; אילו נשים יהודיות היו נאלצות ללדת בתנאים לא תברואתיים, לעבור ניתוחים קיסריים או קטיעות גפיים ללא הרדמה; אילו היינו הורגים את ילדיהן ואז מקשטים את הטנקים שלנו בצעצועים שלהם; אילו היינו הורגים או מגרשים את נשותיהם ואז מצטלמים עם תחתוניהן;

אילו העולם היה רואה בשידור חי וברגע האמת את ההשמדה השיטתית של יהודים, איש לא היה מתווכח אם מדובר בטרור או ברצח עם.

ובכל זאת, שני פלסטינים — מוחמד אל־עור ואני — באנו לכאן כדי לעשות בדיוק את זה. נאלצנו לשאת את ההשפלה שבדיון עם אנשים הסבורים שהאפשרויות היחידות שלנו בחיים צריכות להיות לעזוב את מולדתנו, להיכנע לשליטתם או למות בשקט ובנימוס.

אבל אם אתם חושבים שבאתי לכאן כדי לשכנע אתכם במשהו, אתם טועים. להחלטת האספה הזאת, שהתקבלה מתוך כוונות טובות וראויה להערכה, אין משמעות רבה לנוכח השואה שאנו חווים בתקופתנו.

באתי ברוחם של מלקולם אקס וג'יימס בולדווין. שניהם, עוד לפני שנולדתי, עמדו כאן ובקיימברידג' מול מפלצות לבושות היטב ורהוטות דיבור, שהחזיקו באותן אידיאולוגיות של עליונות הקשורות לציונות: האמונה בזכויות ובפריבילגיות מיוחדות ובכך שהם נהנים מתמיכה אלוהית, מבורכים או נבחרים.

באתי לכאן למען ההיסטוריה; כדי לדבר עם דורות שטרם נולדו ולסייע בתיעוד הסיפור של התקופה יוצאת הדופן הזאת, שבה הפצצה נרחבת של אוכלוסייה ילידית וחסרת הגנה מוצגת כלגיטימית.

באתי גם כדי לדבר ישירות עם הציונים שנמצאים כאן ובכל מקום אחר.

כאשר המדינות שלכם רצו להרוג אתכם וכל האחרים הפנו לכם עורף, קיבלנו אתכם בבתינו. נתנו לכם מזון ובגדים. סיפקנו לכם מחסה וחלקנו איתכם את עושרה של ארצנו.

אבל כשהגיע הזמן, גירשתם אותנו מבתינו וממולדתנו. אחר כך הרגתם אותנו, בזזתם את רכושנו ושרפתם וגזלתם את כל מה שהיה לנו.

עקרתם את לבבותינו מחזנו, משום שברור שאינכם יודעים כיצד לחיות בעולם בלי לשלוט באחרים. חציתם את כל הגבולות. עברתם כל גבול וטיפחתם כמה מהנטיות האנושיות הנתעבות ביותר.

אבל העולם סוף סוף מתחיל לראות את האימה שאנו סובלים מידיכם במשך זמן רב כל כך. העולם מתחיל לראות מי אתם ומי הייתם מאז ומתמיד. העולם מביט בתדהמה בסדיזם, בהנאה, בשמחה ובאקסטזה שאתם מפגינים כאשר אתם מבצעים, צופים ומריעים למעשים היומיומיים ההורסים את גופינו, את נפשנו, את עתידנו ואת עברנו.

אבל מעתה ואילך, יהיה אשר יהיה ומה שלא תספרו לעצמכם ולשאר העולם, לעולם לא באמת תהיו שייכים לארץ הזאת. לעולם לא תבינו את קדושתם של עצי הזית, שאתם כורתים ושורפים כבר עשרות שנים.

לעולם לא תבינו את קדושתם של עצי הזית, שאתם כורתים ושורפים במשך עשרות שנים רק כדי להתעמת איתנו ולשבור את לבבותינו עוד קצת. איש שבאמת שייך לארץ הזאת לא יעשה דבר כזה לעצי זית.

איש ששייך לאזור הזה לא יפציץ או יהרוס מורשת תרבותית עתיקה כמו בעלבכ או ביר, ולא יחריב בתי קברות עתיקים כפי שאתם מחריבים את בתי הקברות שלנו — למשל, בית הקברות האנגליקני בירושלים או אתרי הקבורה של מלומדים ולוחמים מוסלמים קדומים במלאח.

אנשים שמוצאם מהארץ הזאת אינם מחללים את כבוד המתים. משום כך משפחתי טיפלה במשך מאות שנים בבית הקברות היהודי בהר הזיתים. מילאנו את החובה הזאת באמונה ובדאגה, מתוך הבנה שזהו חלק מהמורשת ומההיסטוריה המשותפת שלנו.

אבותיכם הקדמונים יישארו קבורים תמיד בארצות המוצא שלהם: בפולין, באוקראינה, בתימן ובמקומות אחרים בעולם.

המיתוסים וסיפורי העם של הארץ הזאת יישארו תמיד זרים לכם.

לעולם לא תוכלו לקרוא את השפה התרבותית הטמונה בבגדים שאנו לובשים — בגדים שהתפתחו במשך מאות שנים בארץ הזאת והמשיכו להתפתח דרכנו. כל מוטיב, כל עיצוב וכל דוגמה מספרים על סודות הפולקלור המקומי, על צמחים, ציפורים, נהרות וצורות אחרות של חיות הבר.

מה שסוכני הנדל"ן שלכם מכנים בפרסומות היקרות שלהם „בתים ערביים ישנים ומקסימים” יישא תמיד את סיפוריהם וזיכרונותיהם של אבותינו — האנשים שבנו את הבתים האלה.

הציורים והתצלומים הישנים של הארץ הזאת לעולם לא יכילו אתכם בתוכם. לעולם לא תחוו את התחושה שעם אוהב אתכם ותומך בכם, עם שאין לו דבר להרוויח מכם, אלא להפך — יש לו הכול להפסיד.

לעולם לא תחוו את המראה של אנשים מכל רחבי העולם היוצאים לרחובות ולאצטדיונים כדי לשיר ולקרוא למען חירותכם. הסיבה לכך אינה היותכם יהודים, כפי שאתם רוצים שכולם יאמינו. הסיבה היא שאתם קולוניאליסטים אלימים הסבורים שזהותכם היהודית מעניקה לכם זכות להיות בעלי הבית שסבי ואחיו בנו במו ידיהם על אדמה שהייתה שייכת למשפחתנו במשך מאות שנים.

הסיבה היא שהציונות היא נטל על היהדות. האידיאולוגיה הזאת היא ניתוק מהאנושיות.

אתם יכולים לשנות את שמותיכם כדי להישמע ילידיים יותר. אתם יכולים להעמיד פנים שפלאפל, חומוס וזעתר שייכים למסורות הקולינריות העתיקות שלכם. אבל עמוק בפנים תמיד תחושו בכאב של התרמית העצומה הזאת.

משום כך אפילו ציורי הילדים שלנו, התלויים על קירות האו"ם או במחלקות בתי החולים, גורמים למנהיגים ולעורכי הדין שלכם להתמוטטויות היסטריות.

לא משנה כמה מאיתנו תהרגו, לא תוכלו למחוק את קיומנו — שוב ושוב, כל היום, בכל יום.

איננו הסלעים שחיים ויצמן חשב שתוכלו לסלק מדרככם. אנחנו האדמה עצמה. אנחנו הנהרות, העצים והסיפורים שלה.

כל זה צמח מתוך גופינו וחיינו במשך אלפי שנים של התיישבות רציפה ובלתי פוסקת ברצועת הארץ שבין נהר הירדן לים התיכון. אבותינו היו כנענים, עברים, פלסטינים קדומים ופיניקים. אחריהם הגיעו כובשים ועולי רגל שעזבו שוב, וכן אנשים שנישאו זה לזה, אנסו, אהבו, התיישבו, שעבדו אחרים, החליפו דת או התפללו בארץ הזאת. כולם הותירו חלק מעצמם בגופינו ובמורשת התרבותית שלנו.

ההיסטוריה המיתית והשנויה במחלוקת של הארץ הזאת מצויה פשוטו כמשמעו ב־DNA שלנו.

אינכם יכולים להרוג אותה או למחוק אותה באמצעות תעמולה. לא משנה באיזו טכנולוגיה קטלנית תשתמשו ואילו משאבים יגייסו הוליווד או תאגידי התקשורת הגדולים — החסינות שלכם מעונש והיהירות שלכם יגיעו יום אחד לקיצן.

פלסטין תשוחרר. הארץ הזאת תשיב לעצמה את תפארתה כחברה רב־דתית, רב־אתנית ופלורליסטית.

נבנה מחדש ונרחיב את מסילות הרכבת המחברות את קהיר לעזה, לירושלים, לחיפה, לטריפולי, לביירות, לדמשק, לעמאן, לכוויית, לצלאח ומעבר להן.

נשים קץ למכונת המלחמה הציונית-אמריקאית הזאת, המבוססת על שליטה, התפשטות, הפקת משאבים, זיהום וביזה.

ואתם או שתעזבו את הארץ הזאת, או שתלמדו סוף סוף לחיות עם אחרים בתנאים שווים.
[1]

Brands fra Susan AbulhawaBrands from Susan Abulhawaبراندات من سوزان أبو الهوىSusan Abulhawa markalarıبرندها از سوزان أبو الهوىBrands von Susan Abulhawaמותגים מ Susan Abulhawa

RødRedأحمرKırmızıقرمزRotאדום (0)GulYellowأصفرSarıزردGelbצהוב (0)GrønGreenأخضرYeşilسبزGrünירוק (0)BdsBdsBdsBdsBdsBdsBds (0)NulstilResetإعادة تعيينSıfırlaبازنشانیZurücksetzenאיפוס
Forfattere (varegruppe)

Ejere af Susan AbulhawaOwners of Susan Abulhawaأصحاب سوزان أبو الهوىSusan Abulhawa sahipleriصاحبان سوزان أبو الهوىBesitzer von Susan Abulhawaבעלי Susan Abulhawa

RødRedأحمرKırmızıقرمزRotאדום (0)GulYellowأصفرSarıزردGelbצהוב (0)GrønGreenأخضرYeşilسبزGrünירוק (0)BdsBdsBdsBdsBdsBdsBds (0)NulstilResetإعادة تعيينSıfırlaبازنشانیZurücksetzenאיפוס
Palæstina
USA
 Opdateret: 12/10-2026.


Anmeld Susan Abulhawa (سو...

Har du opdaget en fejl, ønsker at anmelde Susan Abulhawa (سوزان أبو الهوى) eller foreslå alternativer? Gør det her, så undersøger vi sagen og retter det hurtigst muligt.










Del denne side




Select language