חזור

מועדף

דווח

אקראי

Haya Arafat

اشتراک‌گذاری به فارسی

Auf Deutsch teilen

שתף בעברית

למה לתמוך?

נכון לנובמבר 2025, Haya Arafat בת 16. היא עומדת בין בטון שבור ומתכת מעוותת בעיר

עזה, ומחזיקה חתיכה קטנה ממה שהיה פעם ביתה. קולה רגוע, אך עיניה חושפות עצב שאין

ילד שאמור לשאת.

"בתוך הבית הזה…

המשפחה שלי שוכבת מתחת להריסות."

אמה, אביה, אחיה, סביה וסבותיה, דודה, אשתו ו

ילדיהם נמחצו כולם כאשר תקיפות

ישראליות השטיחו את הבניין. גופותיהם מעולם לא נמצאו. גם כעת, חודשים לאחר ההפצצות, הם עדיין קבורים במקום שבו חיו, צחקו וחלקו את חייהם.

היאה חיה כעת לבדה
"זה קשה," היא אומרת בשקט. "קשה להמשיך בלעדיהם. אבל אמשיך לחיות… למענם."

היא מרימה חתיכת בטון קטנה ומסובבת אותה בין ידיה.

"אני מתגעגעת לבית החם שלנו. אני מתגעגעת למפגשים המשפחתיים ולצחוק שלנו. אני מתגעגעת לבקרים של בית הספר, כשאני ואחיי היינו הולכים יחד וצוחקים בדרך."

העולם שהיא הכירה כבר איננו קיים.

"עכשיו אמשיך את

הלימודים שלי לבד. אחיה את חיי לבד. אעשה הכול לבד. זה יהיה קשה… אבל אנסה."

דור שעוצב על ידי הרס

הסיפור של היאה אינו יוצא מן הכלל. הוא הכלל.

כמעט כל ילד ב

עזה חווה שנתיים של חיים מוקפים באלימות

ישראלית, אובדן והרס נרחב. חרדה, טראומה ואבל הפכו לחלק מהשגרה.

כמעט מיליון בני אדם עדיין עקורים וחיים ב-862 מקלטי חירום, מוקפים במי ביוב, הריסות ומחלות. פרטיות נעלמה. הילדות נעלמה. נורמליות היא חלום.

"אנחנו רוצים חיים נורמליים": לגדול בין חורבות
לא רחוק מהמקום שבו עומדת היאה, סלין אל-דאדא ואחיה ממתינים ל

מים במקום שהיה פעם ביתם. יריעות פלסטיק מתנופפות במקום שבו היו חלונות. כאשר

עיתונאי מגיע,

הילדים מציצים מאחורי הכיסויים המאולתרים, סקרנות נאבקת בעייפות.

"במקום ילדות רגילה, אנחנו אלה שמביאים

מים, אוספים עצים והולכים למטבח הקהילתי בשביל

אוכל," אומרת סלין. "אנחנו רוצים לחיות חיים נורמליים כמו

ילדים אחרים בעולם."

בית הספר שלה

הופצץ. חברים נהרגו. מהגג, שבו היא יושבת לעיתים כדי לנשום, היא רואה רק חורבות הנמתחות עד האופק.
"אנחנו כבר לא יודעים לאן ללכת," היא מסבירה. "איפה לשחק, או אפילו איפה לשבת. הכול נהרס."

ברחוב למטה, ילד קטן דוחף עגלה עשויה מארגז פלסטיק וגלגלים ישנים.

ילדים נושאים שקיות עם שאריות נייר כדי להשתמש בהן כדלק ל

בישול. אחרים מחפשים כל דבר שניתן להשתמש בו.

ילדים שעובדים כדי להחזיק את משפחותיהם בחיים
יוסף הולך בין ההריסות ומוכר שקיות קטנות של ממתקים וחפצים קטנים. הוא עובד מדי יום כדי לעזור למשפחתו לשרוד.

"כשהסחורה שלי נגמרת, אני הולך לשוק לקנות עוד," הוא אומר.

אבל המשאלה האמיתית שלו צפה בשקט:

"הלוואי שיכולתי לחזור ל

בית הספר שלי. הלוואי שהחיים יכלו להיות נורמליים שוב."

הוא רוצה לשחק שוב כדורגל. הוא רוצה ללמוד שוב.

הוא רוצה להיות

ילד — דבר שב

עזה הפך לפריבילגיה.

ילדות שנגנבה מתחת להריסות

הסיפורים של היאה, סלין ויוסף הם רק שלושה מתוך מאות אלפים.

עזה היא כיום מקום שבו בתים הפכו לקברים,

בתי ספר לאבק, מגרשי משחקים לאזורי מלחמה, חלומות נקטעים על ידי רחפנים, והילדות קבורה מתחת להריסות ולפחד.

התקפות

מדינת הכיבוש לא רק הרסו מבנים — הן ריסקו דור שלם.

ובכל זאת, בתוך ההריסות,

ילדי עזה ממשיכים

הילדים לשרוד, לחלום ולדבר אל העולם באומץ גדול בהרבה משנותיהם. "בתוך הבית הזה… המשפחה שלי שוכבת מתחת להריסות."

אמה, אביה, אחיה, סביה וסבותיה, דודה, אשתו וילדיהם נמחצו כולם כאשר תקיפות

ישראליות השטיחו את הבניין. גופותיהם מעולם לא נמצאו. גם כעת, חודשים לאחר ההפצצות, הם עדיין קבורים במקום שבו חיו, צחקו וחלקו את חייהם.

Hvorfor støtte?

Per november 2025 er Haya Arafat 16 år gammel. Hun står blandt brudt beton og snoet metal i

Gaza By og holder et lille stykke af det, der engang var hendes hjem. Hendes stemme er rolig, men hendes øjne afslører en sorg, som intet

barn burde bære.

"Inde i dette hus… ligger min

familie under murbrokkerne."

Hendes mor, far, brødre, bedsteforældre, hendes onkel, hans kone og deres

børn blev alle knust, da

israelske angreb jævnede bygningen med jorden. Deres kroppe blev aldrig fundet. Selv nu, måneder efter bombardementerne, ligger de stadig begravet dér, hvor de engang boede, lo og delte deres liv.

Haya lever nu alene
"Det er svært," siger hun stille. "Det er hårdt at fortsætte uden dem. Men jeg vil blive ved med at leve… for deres skyld."

Hun løfter et lille stykke beton og drejer det mellem sine hænder.

"Jeg savner vores varme hjem. Jeg savner vores familiesamlinger og vores latter. Jeg savner vores skolemorgener, når mine brødre og jeg plejede at gå sammen og grine på vejen."

Den verden, hun kendte, findes ikke længere.

"Nu vil jeg fortsætte min

uddannelse alene. Leve mit liv alene. Gøre alting alene. Det bliver svært… men jeg vil prøve."

En generation formet af ødelæggelse
Hayas

historie er ikke en undtagelse. Den er reglen.

Næsten hvert eneste barn i

Gaza har gennemlevet to år omgivet af

israelsk vold, tab og omfattende ødelæggelser. Angst, traumer og sorg er blevet en del af hverdagen.

Næsten én million mennesker er stadig fordrevet og bor i 862 nødherberger, omgivet af kloakvand, murbrokker og sygdom. Privatliv er væk. Barndommen er væk. Normalitet er en drøm.

"Vi vil have et normalt liv": at vokse op blandt ruiner
Ikke langt fra hvor Haya står, venter Selin Al-Dada og hendes brødre på

vand ved det, der engang var deres hjem. Plastfolie blafrer, hvor vinduerne engang var. Når en

journalist ankommer, kigger

børnene frem bag de improviserede afdækninger, nysgerrighed i kamp med udmattelse.

"I stedet for at have en normal barndom er det os, der henter

vand, samler brænde og går til fælleskøkkenet efter

mad," siger Selin. "Vi vil leve et normalt liv som andre

børn i verden."

Hendes skole blev

bombet. Venner blev dræbt. Fra taget, hvor hun ofte sidder for at trække vejret, kan hun kun se ruiner strække sig mod horisonten.
"Vi ved ikke længere, hvor vi skal gå," forklarer hun. "Hvor vi skal lege, eller endda hvor vi skal sidde. Alt er ødelagt."

På gaden nedenfor skubber en lille dreng en vogn lavet af en plastikkasse og gamle hjul.

Børn bærer poser med papirrester for at bruge dem som brændsel til

madlavning. Andre søger efter alt, der kan bruges.

Børn der arbejder for at holde deres familier i live
Yousef går mellem murbrokkerne og sælger små slikposer og småting. Han arbejder hver dag for at hjælpe sin familie med at overleve.

"Når jeg løber tør for varer, går jeg til markedet for at købe flere," siger han.

Men hans virkelige ønske glider stille frem:

"Jeg ønsker, at jeg kunne komme tilbage til min

skole. Jeg ønsker, at livet kunne blive normalt igen."

Han vil spille fodbold igen. Han vil lære igen.

Han vil være et

barn - noget der i

Gaza er blevet et privilegium.

En barndom stjålet under murbrokkerne

Historierne om Haya, Selin og Yousef er kun tre ud af hundredtusinder.

Gaza er i dag et sted, hvor hjem er blevet grave,

skoler er støv, legepladser er krigszoner, drømme afbrydes af droner, og barndom ligger begravet under murbrokker og frygt.

Besættelsesstatens angreb ødelagde ikke kun bygninger - de knuste en hel generation.

Og alligevel, midt i ruinerne, fortsætter

Gazas

børn med at overleve, drømme og tale til verden med et mod langt større end deres år. "Inde i dette hus… ligger min familie under murbrokkerne."

Hendes mor, far, brødre, bedsteforældre, hendes onkel, hans kone og deres børn blev alle knust, da

israelske angreb jævnede bygningen med jorden. Deres kroppe blev aldrig fundet. Selv nu, måneder efter bombardementerne, ligger de stadig begravet dér, hvor de engang boede, lo og delte deres liv.

Why support?

As of November 2025, Haya Arafat is 16 years old. She stands among broken concrete and twisted metal in

Gaza City, holding a small piece of what was once her home. Her voice is calm, but her eyes reveal a grief no

child should ever have to carry.

"Inside this house… my

family lies under the rubble."

Her mother, father, brothers, grandparents, her uncle, his wife, and their

children were all crushed when

Israeli attacks leveled the building to the ground. Their bodies were never found. Even now, months after the bombardments, they remain buried where they once lived, laughed, and shared their lives.

Haya now lives alone
"It's hard," she says quietly. "It's hard to go on without them. But I will keep living… for their sake."

She lifts a small piece of concrete and turns it in her hands.

"I miss our warm home. I miss our family gatherings and our laughter. I miss our school mornings, when my brothers and I used to walk together and laugh along the way."

The world she knew no longer exists.

"Now I will continue my

education alone. Live my life alone. Do everything alone. It will be difficult… but I will try."

A generation shaped by destruction
Haya’s

story is not an exception. It is the rule.

Nearly every child in

Gaza has lived through two years surrounded by

Israeli violence, loss, and widespread destruction. Anxiety, trauma, and grief have become part of daily life.

Nearly one million people are still displaced, living in 862 emergency shelters, surrounded by sewage water, rubble, and disease. Privacy is gone. Childhood is gone. Normality is a dream.

"We want a normal life": growing up among ruins
Not far from where Haya stands, Selin Al-Dada and her brothers wait for

water at what was once their home. Plastic sheeting flutters where windows once were. When a

journalist arrives, the

children peek out from behind the improvised coverings, curiosity struggling against exhaustion.

"Instead of having a normal childhood, we are the ones fetching

water, collecting firewood, and going to the communal kitchen for

food," Selin says. "We want to live a normal life like other

children in the world."

Her school was

bombed. Friends were killed. From the roof, where she often sits to breathe, she can see nothing but ruins stretching to the horizon.
"We no longer know where to go," she explains. "Where to play, or even where to sit. Everything is destroyed."

On the street below, a small boy pushes a cart made from a plastic crate and old wheels.

Children carry bags of paper scraps to use as fuel for

cooking. Others search for anything that can be used.

Children working to keep their families alive
Yousef walks among the rubble selling small bags of sweets and trinkets. He works every day to help his family survive.

"When I run out of goods, I go to the market to buy more," he says.

But his real wish quietly emerges:

"I wish I could go back to my

school. I wish life could become normal again."

He wants to play football again. He wants to learn again.

He wants to be a

child — something that in

Gaza has become a privilege.

A childhood stolen beneath the rubble
The

stories of Haya, Selin, and Yousef are only three among hundreds of thousands.

Gaza today is a place where homes have become graves,

schools are dust, playgrounds are war zones, dreams are interrupted by drones, and childhood lies buried under rubble and fear.

The

occupation state’s attacks did not only destroy buildings — they crushed an entire generation.

And yet, amid the ruins,

Gaza’s

children continue to survive, dream, and speak to the world with a courage far greater than their years. "Inside this house… my family lies under the rubble."

Her mother, father, brothers, grandparents, her uncle, his wife, and their children were all crushed when

Israeli attacks leveled the building to the ground. Their bodies were never found. Even now, months after the bombardments, they remain buried where they once lived, laughed, and shared their lives.

لماذا الدعم؟

اعتبارًا من نوفمبر 2025، تبلغ Haya Arafat من العمر 16 عامًا. تقف بين الخرسانة المكسورة والمعدن الملتوي في مدينة

غزة، وتمسك قطعة صغيرة مما كان يومًا ما منزلها. صوتها هادئ، لكن عينيها تكشفان حزنًا لا ينبغي لأي

طفل أن يحمله.

"داخل هذا البيت… ترقد

عائلتي تحت الأنقاض."

قُتلت والدتها ووالدها وإخوتها وأجدادها وعمّها وزوجته و

أطفالهم جميعًا عندما سوّت الهجمات

الإسرائيلية المبنى بالأرض. لم يتم العثور على جثثهم أبدًا. وحتى الآن، بعد أشهر من القصف، ما زالوا مدفونين حيث عاشوا وضحكوا وتقاسموا حياتهم.

هيا تعيش الآن وحدها
"الأمر صعب"، تقول بهدوء. "من الصعب الاستمرار بدونهم. لكنني سأواصل العيش… من أجلهم."

ترفع قطعة صغيرة من الخرسانة وتديرها بين يديها.

"أفتقد منزلنا الدافئ. أفتقد تجمعات عائلتنا وضحكاتنا. أفتقد صباحات المدرسة، عندما كنت أنا وإخوتي نمشي معًا ونضحك في الطريق."

العالم الذي عرفته لم يعد موجودًا.

"الآن سأواصل

تعليمي وحدي. أعيش حياتي وحدي. أفعل كل شيء وحدي. سيكون الأمر صعبًا… لكنني سأحاول."

جيل تشكّل بالدمار

قصة هيا ليست استثناءً. إنها القاعدة.

يكاد كل طفل في

غزة أن يكون قد عاش عامين محاطًا بالعنف

الإسرائيلي، والخسارة، والدمار الواسع. أصبح القلق والصدمات والحزن جزءًا من الحياة اليومية.

لا يزال ما يقرب من مليون شخص نازحين ويعيشون في 862 ملجأ طارئًا، محاطين بمياه الصرف الصحي والأنقاض والأمراض. الخصوصية اختفت. الطفولة اختفت. الحياة الطبيعية حلم.

"نريد حياة طبيعية": نشأة بين الأنقاض
على مقربة من مكان وقوف هيا، تنتظر سيلين الدادا وإخوتها

الماء عند ما كان يومًا منزلهم. ترفرف الأغطية البلاستيكية حيث كانت النوافذ. وعندما يصل

صحفي، يطل

الأطفال من خلف الأغطية المؤقتة، يتصارع الفضول مع الإرهاق.

"بدلًا من أن نعيش طفولة طبيعية، نحن من نجلب

الماء، ونجمع الحطب، ونذهب إلى المطبخ الجماعي للحصول على

الطعام،" تقول سيلين. "نريد أن نعيش حياة طبيعية مثل باقي

الأطفال في العالم."

تم

قصف مدرستها. قُتل أصدقاؤها. ومن فوق السطح، حيث تجلس كثيرًا لتتنفس، لا ترى سوى أنقاض تمتد إلى الأفق.
"لم نعد نعرف إلى أين نذهب"، تشرح. "أين نلعب، أو حتى أين نجلس. كل شيء مدمر."

في الشارع بالأسفل، يدفع صبي صغير عربة مصنوعة من صندوق بلاستيكي وعجلات قديمة. يحمل

الأطفال أكياسًا من بقايا الورق لاستخدامها كوقود لـ

الطبخ. ويبحث آخرون عن أي شيء يمكن استخدامه.

أطفال يعملون لإبقاء عائلاتهم على قيد الحياة
يسير يوسف بين الأنقاض وهو يبيع أكياسًا صغيرة من الحلوى وأغراضًا بسيطة. يعمل كل يوم لمساعدة عائلته على البقاء.

"عندما تنفد بضائعي، أذهب إلى السوق لشراء المزيد"، يقول.

لكن رغبته الحقيقية تظهر بهدوء:

"أتمنى أن أعود إلى

مدرستي. أتمنى أن تعود الحياة طبيعية من جديد."

يريد أن يلعب كرة القدم مرة أخرى. يريد أن يتعلم مرة أخرى.

يريد أن يكون

طفلًا — وهو أمر أصبح في

غزة امتيازًا.

طفولة سُرقت تحت الأنقاض
إن

قصص هيا وسيلين ويوسف ليست سوى ثلاث من بين مئات الآلاف.

غزة اليوم مكان تحولت فيه البيوت إلى قبور، و

المدارس إلى غبار، والملاعب إلى مناطق حرب، وتُقاطع الأحلام بالطائرات المسيّرة، وتُدفن الطفولة تحت الأنقاض والخوف.

لم تدمر هجمات

دولة الاحتلال المباني فقط — بل سحقت جيلًا كاملًا.

ومع ذلك، وسط الأنقاض، يواصل

أطفال غزة

الأطفال البقاء والحلم ومخاطبة العالم بشجاعة تفوق أعمارهم بكثير. "داخل هذا البيت… ترقد عائلتي تحت الأنقاض."

قُتلت والدتها ووالدها وإخوتها وأجدادها وعمّها وزوجته وأطفالهم جميعًا عندما سوّت الهجمات

الإسرائيلية المبنى بالأرض. لم يتم العثور على جثثهم أبدًا. وحتى الآن، بعد أشهر من القصف، ما زالوا مدفونين حيث عاشوا وضحكوا وتقاسموا حياتهم.

Neden destek?

Kasım 2025 itibarıyla Haya Arafat 16 yaşında.

Gazze Şehri’nde kırık betonlar ve bükülmüş metallerin arasında duruyor; bir zamanlar evi olan yerden kalma küçük bir parçayı elinde tutuyor. Sesi sakin, ancak gözleri hiçbir

çocuğun taşımaması gereken bir kederi açığa vuruyor.

"Bu evin içinde…

ailem enkazın altında yatıyor."

Annesi, babası, kardeşleri, büyükanne ve büyükbabaları, amcası, onun eşi ve

çocukları,

İsrail saldırılarının binayı yerle bir etmesiyle birlikte ezilerek hayatını kaybetti. Cesetleri hiçbir zaman bulunamadı. Bombardımanların üzerinden aylar geçmesine rağmen, hâlâ bir zamanlar yaşadıkları, güldükleri ve hayatlarını paylaştıkları yerde gömülü durumdalar.

Haya artık yalnız yaşıyor
"Zor," diyor sessizce. "Onlar olmadan devam etmek çok zor. Ama yaşamaya devam edeceğim… onların hatırı için."

Küçük bir beton parçasını kaldırıyor ve elleri arasında çeviriyor.

"Sıcak evimizi özlüyorum. Aile buluşmalarımızı ve kahkahalarımızı özlüyorum. Okul sabahlarını özlüyorum; kardeşlerimle birlikte yürüyüp yolda güldüğümüz günleri."

Onun bildiği dünya artık yok.

"Şimdi

eğitimime yalnız devam edeceğim. Hayatımı yalnız yaşayacağım. Her şeyi yalnız yapacağım. Zor olacak… ama deneyeceğim."

Yıkımla şekillenen bir nesil
Haya’nın

hikâyesi bir istisna değil. Kuralın kendisi.

Gazze’deki neredeyse her çocuk, iki yılı aşkın süredir

İsrail şiddeti, kayıp ve yaygın yıkımın ortasında yaşadı. Kaygı, travma ve yas günlük hayatın bir parçası hâline geldi.

Yaklaşık bir milyon insan hâlâ yerinden edilmiş durumda ve kanalizasyon suları, enkaz ve hastalıklarla çevrili 862 acil barınakta yaşıyor. Mahremiyet yok oldu. Çocukluk yok oldu. Normallik bir hayal.

"Normal bir hayat istiyoruz": yıkıntılar arasında büyümek
Haya’nın durduğu yerden çok uzakta olmayan bir noktada Selin Al-Dada ve kardeşleri, bir zamanlar evleri olan yerde

su bekliyor. Bir zamanlar pencerelerin olduğu yerlerde plastik örtüler dalgalanıyor. Bir

gazeteci geldiğinde,

çocuklar doğaçlama örtülerin arkasından bakıyor; merak, yorgunlukla mücadele ediyor.

"Normal bir çocukluk yaşamak yerine,

su taşıyan, odun toplayan ve

yemek için ortak mutfağa giden biziz," diyor Selin. "Dünyadaki diğer

çocuklar gibi normal bir hayat yaşamak istiyoruz."

Okulu

bombalandı. Arkadaşları öldürüldü. Nefes almak için sık sık oturduğu çatıdan baktığında, ufka kadar uzanan yıkıntılardan başka bir şey göremiyor.
"Artık nereye gideceğimizi bilmiyoruz," diye açıklıyor. "Nerede oynayacağımızı, hatta nerede oturacağımızı bile. Her şey yıkılmış durumda."

Aşağıdaki sokakta küçük bir çocuk, plastik bir kasa ve eski tekerleklerden yapılmış bir arabayı itiyor.

Çocuklar,

yemek pişirmek için yakıt olarak kullanmak üzere kâğıt parçaları taşıyor. Diğerleri kullanılabilecek her şeyi arıyor.

Ailelerini hayatta tutmak için çalışan çocuklar
Yousef, enkazların arasında küçük şeker paketleri ve ufak tefek eşyalar satarak dolaşıyor. Ailesinin hayatta kalmasına yardımcı olmak için her gün çalışıyor.

"Ürünlerim bittiğinde, daha fazlasını almak için pazara gidiyorum," diyor.

Ama gerçek arzusu sessizce ortaya çıkıyor:

"Keşke

okuluma geri dönebilseydim. Keşke hayat yeniden normal olabilseydi."

Yeniden futbol oynamak istiyor. Yeniden öğrenmek istiyor.

Bir

çocuk olmak istiyor — ki bu

Gazze’de artık bir ayrıcalık hâline geldi.

Enkazın altında çalınmış bir çocukluk
Haya, Selin ve Yousef’in

hikâyeleri, yüz binlercesinden sadece üçü. Bugün

Gazze, evlerin mezarlara dönüştüğü,

okulların toz olduğu, oyun alanlarının savaş bölgelerine dönüştüğü, hayallerin dronlarla kesintiye uğradığı ve çocukluğun enkaz ve korku altında gömülü olduğu bir yer.

İşgal devletinin saldırıları yalnızca binaları yok etmedi — bütün bir nesli ezdi.

Ve yine de, yıkıntıların ortasında

Gazze’nin

çocukları, yaşlarından çok daha büyük bir cesaretle hayatta kalmaya, hayal kurmaya ve dünyaya seslenmeye devam ediyor. "Bu evin içinde… ailem enkazın altında yatıyor."

Annesi, babası, kardeşleri, büyükanne ve büyükbabaları, amcası, onun eşi ve çocukları,

چرا حمایت کنیم؟

تا نوامبر ۲۰۲۵، Haya Arafat شانزده ساله است. او در میان بتن‌های شکسته و فلزهای پیچ‌خورده در شهر

غزه ایستاده و تکه‌ای کوچک از چیزی را در دست دارد که زمانی خانه‌اش بود. صدایش آرام است، اما چشمانش اندوهی را آشکار می‌کند که هیچ

کودکی نباید آن را به دوش بکشد.

«درون این خانه…

خانواده‌ام زیر آوار هستند.»

مادر، پدر، برادران، پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، عمویش، همسر او و

فرزندانشان همگی زمانی که حملات

اسرائیلی ساختمان را با خاک یکسان کرد، زیر آوار جان باختند. پیکرهایشان هرگز پیدا نشد. حتی اکنون، ماه‌ها پس از بمباران‌ها، هنوز در همان جایی مدفون‌اند که زمانی در آن زندگی می‌کردند، می‌خندیدند و زندگی‌شان را با هم تقسیم می‌کردند.

هیا اکنون تنها زندگی می‌کند
«سخت است»، آرام می‌گوید. «ادامه دادن بدون آن‌ها سخت است. اما به زندگی ادامه خواهم داد… به خاطر آن‌ها.»

تکه‌ای کوچک از بتن را برمی‌دارد و آن را میان دستانش می‌چرخاند.

«دلم برای خانه گرممان تنگ شده. دلم برای دورهمی‌های خانوادگی و خنده‌هایمان تنگ شده. دلم برای صبح‌های مدرسه تنگ شده، وقتی من و برادرانم با هم راه می‌رفتیم و در مسیر می‌خندیدیم.»

دنیایی که او می‌شناخت دیگر وجود ندارد.

«حالا

تحصیلم را تنها ادامه خواهم داد. زندگی‌ام را تنها زندگی خواهم کرد. همه‌چیز را تنها انجام خواهم داد. سخت خواهد بود… اما تلاش می‌کنم.»

نسلی شکل‌گرفته از ویرانی

داستان هیا یک استثنا نیست. این قاعده است.

تقریباً هر کودک در

غزه دو سال را در میان خشونت

اسرائیلی، فقدان و ویرانی گسترده سپری کرده است. اضطراب، تروما و اندوه بخشی از زندگی روزمره شده‌اند.

نزدیک به یک میلیون نفر هنوز آواره هستند و در ۸۶۲ پناهگاه اضطراری، در میان فاضلاب، آوار و بیماری زندگی می‌کنند. حریم خصوصی از بین رفته است. کودکی از بین رفته است. عادی بودن یک رؤیاست.

«ما یک زندگی عادی می‌خواهیم»: بزرگ شدن میان خرابه‌ها
نه‌چندان دور از جایی که هیا ایستاده، سلین الدادا و برادرانش در محلی که زمانی خانه‌شان بود منتظر

آب هستند. ورق‌های پلاستیکی جایی که زمانی پنجره‌ها بودند در باد می‌لرزند. وقتی یک

خبرنگار می‌رسد،

کودکان از پشت پوشش‌های موقت سرک می‌کشند؛ کنجکاوی با خستگی در کشمکش است.

سلین می‌گوید: «به جای داشتن یک کودکی عادی، این ما هستیم که

آب می‌آوریم، هیزم جمع می‌کنیم و برای

غذا به آشپزخانه جمعی می‌رویم. ما می‌خواهیم مثل دیگر

کودکان جهان یک زندگی عادی داشته باشیم.»

مدرسه‌اش

بمباران شد. دوستانش کشته شدند. از پشت‌بامی که اغلب برای نفس کشیدن روی آن می‌نشیند، تنها ویرانه‌هایی را می‌بیند که تا افق امتداد دارند.
او توضیح می‌دهد: «دیگر نمی‌دانیم کجا برویم. کجا بازی کنیم، یا حتی کجا بنشینیم. همه‌چیز ویران شده است.»

در خیابان پایین، پسربچه‌ای کوچک گاری‌ای ساخته‌شده از یک جعبه پلاستیکی و چرخ‌های قدیمی را هل می‌دهد.

کودکان کیسه‌هایی از تکه‌های کاغذ حمل می‌کنند تا به عنوان سوخت برای

پخت‌وپز استفاده کنند. دیگران به دنبال هر چیزی می‌گردند که بتوان از آن استفاده کرد.

کودکانی که برای زنده نگه داشتن خانواده‌هایشان کار می‌کنند
یوسف میان آوارها راه می‌رود و بسته‌های کوچک آب‌نبات و خرده‌ریزها را می‌فروشد. او هر روز کار می‌کند تا به خانواده‌اش کمک کند زنده بمانند.

او می‌گوید: «وقتی اجناسم تمام می‌شود، به بازار می‌روم تا بیشتر بخرم.»

اما آرزوی واقعی‌اش آرام‌آرام نمایان می‌شود:

«آرزو می‌کنم می‌توانستم به

مدرسه‌ام برگردم. آرزو می‌کنم زندگی دوباره عادی شود.»

او می‌خواهد دوباره فوتبال بازی کند. می‌خواهد دوباره یاد بگیرد.

او می‌خواهد یک

کودک باشد — چیزی که در

غزه به یک امتیاز تبدیل شده است.

کودکی دزدیده‌شده زیر آوار

داستان‌های هیا، سلین و یوسف تنها سه نمونه از میان صدها هزار هستند.

غزه امروز جایی است که خانه‌ها به گور تبدیل شده‌اند،

مدارس به گرد و غبار بدل شده‌اند، زمین‌های بازی مناطق جنگی هستند، رؤیاها با پهپادها قطع می‌شوند و کودکی زیر آوار و ترس دفن شده است.

حملات

دولت اشغالگر تنها ساختمان‌ها را ویران نکرد — بلکه یک نسل کامل را در هم شکست.

و با این حال، در میان خرابه‌ها،

کودکان غزه به

کودکان، به بقا، رؤیاپردازی و سخن گفتن با جهان با شجاعتی بسیار فراتر از سنشان ادامه می‌دهند. «درون این خانه… خانواده‌ام زیر آوار هستند.»

مادر، پدر، برادران، پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، عمویش، همسر او و فرزندانشان همگی زمانی که حملات

Warum unterstützen?

Stand November 2025 ist Haya Arafat 16 Jahre alt. Sie steht zwischen zerbrochenem Beton und verdrehtem Metall in der Stadt

Gaza und hält ein kleines Stück von dem in den Händen, was einst ihr Zuhause war. Ihre Stimme ist ruhig, doch ihre Augen verraten eine Trauer, die kein

Kind tragen sollte.

„In diesem Haus… liegt meine

Familie unter den Trümmern.“

Ihre Mutter, ihr Vater, ihre Brüder, ihre Großeltern, ihr Onkel, seine Frau und deren

Kinder wurden alle zerschmettert, als

israelische Angriffe das Gebäude dem Erdboden gleichmachten. Ihre Leichen wurden nie gefunden. Noch immer, Monate nach den Bombardierungen, liegen sie dort begraben, wo sie einst lebten, lachten und ihr Leben teilten.

Haya lebt nun allein
„Es ist schwer“, sagt sie leise. „Es ist schwer, ohne sie weiterzumachen. Aber ich werde weiterleben… ihretwegen.“

Sie hebt ein kleines Stück Beton auf und dreht es in ihren Händen.

„Ich vermisse unser warmes Zuhause. Ich vermisse unsere Familientreffen und unser Lachen. Ich vermisse unsere Schulmorgen, wenn meine Brüder und ich gemeinsam gingen und unterwegs lachten.“

Die Welt, die sie kannte, existiert nicht mehr.

„Jetzt werde ich meine

Ausbildung allein fortsetzen. Mein Leben allein leben. Alles allein tun. Es wird schwer… aber ich werde es versuchen.“

Eine Generation, geprägt von Zerstörung
Hayas

Geschichte ist keine Ausnahme. Sie ist die Regel.

Fast jedes Kind in

Gaza hat zwei Jahre inmitten

israelischer Gewalt, Verlust und umfassender Zerstörung erlebt. Angst, Trauma und Trauer sind Teil des Alltags geworden.

Fast eine Million Menschen sind weiterhin vertrieben und leben in 862 Notunterkünften, umgeben von Abwasser, Trümmern und Krankheiten. Privatsphäre ist verschwunden. Kindheit ist verschwunden. Normalität ist ein Traum.

„Wir wollen ein normales Leben“: Aufwachsen zwischen Ruinen
Nicht weit von dem Ort entfernt, an dem Haya steht, warten Selin Al-Dada und ihre Brüder auf

Wasser an dem Ort, der einst ihr Zuhause war. Plastikplanen flattern dort, wo früher Fenster waren. Wenn ein

Journalist eintrifft, blicken die

Kinder hinter den improvisierten Abdeckungen hervor, Neugier im Kampf mit Erschöpfung.

„Statt eine normale Kindheit zu haben, sind wir es, die

Wasser holen, Brennholz sammeln und zur Gemeinschaftsküche gehen, um

Essen zu bekommen“, sagt Selin. „Wir wollen ein normales Leben führen wie andere

Kinder auf der Welt.“

Ihre Schule wurde

bombardiert. Freunde wurden getötet. Vom Dach, auf dem sie oft sitzt, um Luft zu holen, sieht sie nur Ruinen, die sich bis zum Horizont erstrecken.
„Wir wissen nicht mehr, wohin wir gehen sollen“, erklärt sie. „Wo wir spielen sollen oder sogar, wo wir sitzen sollen. Alles ist zerstört.“

Auf der Straße darunter schiebt ein kleiner Junge einen Wagen aus einer Plastikkiste und alten Rädern.

Kinder tragen Säcke mit Papierfetzen, um sie als Brennstoff zum

Kochen zu verwenden. Andere suchen nach allem, was sich noch nutzen lässt.

Kinder, die arbeiten, um ihre Familien am Leben zu halten
Yousef geht zwischen den Trümmern umher und verkauft kleine Tüten mit Süßigkeiten und Kleinigkeiten. Er arbeitet jeden Tag, um seiner Familie beim Überleben zu helfen.

„Wenn mir die Waren ausgehen, gehe ich auf den Markt, um neue zu kaufen“, sagt er.

Doch sein eigentlicher Wunsch tritt leise hervor:

„Ich wünschte, ich könnte zu meiner

Schule zurückkehren. Ich wünschte, das Leben könnte wieder normal werden.“

Er möchte wieder Fußball spielen. Er möchte wieder lernen.

Er möchte ein

Kind sein — etwas, das in

Gaza zu einem Privileg geworden ist.

Eine unter den Trümmern gestohlene Kindheit
Die

Geschichten von Haya, Selin und Yousef sind nur drei von Hunderttausenden.

Gaza ist heute ein Ort, an dem Häuser zu Gräbern geworden sind,

Schulen zu Staub, Spielplätze zu Kriegszonen, Träume von Drohnen unterbrochen werden und Kindheit unter Trümmern und Angst begraben liegt.

Die Angriffe des

Besatzungsstaates zerstörten nicht nur Gebäude — sie zerschlugen eine ganze Generation.

Und dennoch überleben

Gazas

Kinder mitten in den Ruinen weiter, träumen weiter und sprechen zur Welt mit einem Mut, der weit über ihr Alter hinausgeht. „In diesem Haus… liegt meine Familie unter den Trümmern.“

Ihre Mutter, ihr Vater, ihre Brüder, ihre Großeltern, ihr Onkel, seine Frau und ihre Kinder wurden alle zerschmettert, als